'Εάν θεωρήσουμε [...] τις προϋποθέσεις της ευτυχίας, «της ηδονής η οποία διαρκεί μια μόνο στιγμή» (O. Wilde), εάν θεωρήσουμε ότι, το συναίσθημα του να υπάρχεις, γίνεται περισσότερο αισθητό, όταν τα όρια του σώματος έχουν διαβρωθεί, τότε κάνουμε μια κυκλική κίνηση, για να τοποθετηθούμε μέσα στην αλληλουχία της παιδικής ανθρώπινης μοίρας, καθώς επίσης και στο αντίθετό της.
   Ο άνθρωπος, από βιολογική άποψη, γεννιέται ανώριμος. Γιατί η ζωή σημαδεύεται από διακεκομμένες αγωνίες, παρόλο που διαθέτει μνήμη και αυτές οι αγωνίες αποτυπώνονται βαθιά, όσον αφορά στα σωματικά βιώματα. Δε γνωρίζω εάν το αντικείμενο γεννιέται μέσα στο μίσος, πρέπει όμως να γεννηθεί μέσα στη σύγχυση, να είναι το καλύτερο και συγχρόνως το χειρότερο.
  Ο μελλοντικός αντικειμενότροπος γενετήσιος χώρος προαγγέλεται από μια πρόωρη, οιδιπόδεια κατάσταση, που οφείλεται στη βιολογική ανωριμότητα του ανθρώπου, όταν γεννηθεί. Είναι κερματισμένος —πρόκειται για τον διφασικό χαρακτήρα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας—. Έχοντας βιωθεί, σύμφωνα με στοματικές, πρωκτικές και ουριθρικές εμπειρίες, παραμένει σφραγισμένη απο εγγενείς συγκρούσεις, που οφείλονται σε επιθυμίες, που είναι αντίθετες, έντονες και οι οποίες έχουν μεταλλαγεί από τις συγκρούσεις με το περιβάλλον. Το περιβάλλον αυτό αποκτά χαρακτήρα εξωτερικού στοιχείου, το οποίο γίνεται αντιληπτό στο βαθμό που αποβαίνει ένα διαμορφώσιμο αντικείμενο —το οποίο μπορεί να παρακρατηθεί ή να εξοβελιστεί— μέσω των «παιχνιδιών με τους σφιγκτήρες» οι οποίοι, ωστόσο, είναι ώριμοι, νευροφυσιολογικά.'

  '[...] το χειρότερο για τον άνρθωπο, για μένα, είναι μια κανονική ζωή, ένας σταθερός μισθός, που συμβαδίζει με μια στερεότυπη και ελάχιστα εξελίξιμη εργασία. Αυτό είναι ένα αφηρημένο σχήμα, εφόσον κάθε ζωή έχει διαφορετικές διαστάσεις. Όταν, όμως, γίνεται λόγος για περιορισμό της δυστυχίας, φαίνεται ότι πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη αυτή την ατροφία, με τίμημα να υιοθετήσουμε μια στάση περιφρονητικής παραγνώρισης. Ας προσθέσουμε ακόμη ότι η αλήθεια, από την οποία παραιτούνται οι επιστήμονες, αλλά, την οποία προτάσσουν οι ιδεολόγοι, όταν είναι ωμή ή θεωρείται γνωστή, δεν αργεί να εμφανιστεί ως φανατισμός και θάνατος.
   Η καλλιέργεια της γης, η φροντίδα των παιδιών, που πρέπει να ανατραφούν, της ύλης που πρέπει να μεταπλαστεί η φροντίδα να υπερνικηθούν οι δυσκολίες του έρωτα, είναι μέσα σις απαιτήσεις του ανθρώπου. Τέλος, η έγνοια, ώστε το υποκείμενο να είναι σε θέση να χρησιμοποιεί όλες του τις ικανότητες, η πνευματική καλλιέργεια, με την πιο πλατιά της έννοια, προσφέρει πάντοτε σ’ αυτόν που την κατέχει τον τρόπο, με τον οποίο μπορεί να αναζωογονήσει αυτή τη «διαφορά, που υπάρχει ανάμεσα στην ικανοποιητική απόλαυση, που έχει πετύχει και σ’ αυτή που απαιτεί» .'


Ilse Barande, 'Η Διφυΐα μας: «Οι Διαστροφές»: Ο Χώρος τους, οι Προελέυσεις τους', από το Η Άλλη Σεξουαλικότητα: Επτά Ψυχαναλυτικά Δοκίμια για τις Σεξουαλικές Διαστροφές, μτφρ. Λεία Τριανταφύλλου & Δροσούλα Τσαρμακλή, εκδ. Νεφέλη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου