'Αυτές οι σκέψεις, που κάποτε της ήταν άγνωστες γεμίζουν τη μέρα της Φελίσια. Δεν ψάχνει νόημα στις σκέψεις που της έρχονται, ούτε άλλωστε αναζητά και κανέναν στο άσκοπο ταξίδι της, ούτε βρίσκει κανένα νόημα στο λαβύρινθο του χρόνου και των ανθώπων, όμως έτσι κι αλλιώς οι σκέψεις αυτές υπάρχουν. Μόνη, μεγάλη πια, ολόκληρη γυναίκα, με την επιμονή του ευγνώμονα πηγαίνει από τόπο σε τόπο, από δρόμο σε δρόμο, τυλίγει τα πόδια της με πανιά, μουσκεύει όταν η βροχή διαπερνά τα ρούχα της, παγώνει όταν σχηματίζεται πάγος στα χαντάκια του δρόμου. Την ημέρα τα σύννεφα διαλύονται ή μένουν ακίνητα ή στριμώχνουν τον ήλιο σε γκρίζες σκιές, ή πυκνώνουν και σκοτεινιάζουν στο πέρασμά τους, σαν δυσοίωνα τέρατα, στον ουρανό. Μετά γίνονται ουρές καπνού που τις φυσάει ο άνεμος, και μετά μεγάλοι άσπροι σωροί απαλοί σαν χνούδι, ανάμεσα σε κατακόκκινες πρωινές ρίγες. Μερικές φορές δεν υπάρχει τίποτα όλη μέρα παρά το άδειο γαλάζιο χρώμα, άλλοτε με ομίχλη κι άλλοτε πεντακάθαρο και γαλήνιο, φόντο για ψηλόλιγνα αειθαλή δέντρα το χειμώνα ή φόντο για τη βλάστηση του καλοκαιριού. Τη νύχτα, η πόλη φωτίζεται σαν από χιλιάδες ήλιους. Όταν χαράζει, νιώθει ευτυχισμένη στη μοναξιά της.'

  'Θα υπάρξει φιλευσπλαχνία και καταφύγιο και περιφρόνηση: Παντού και πάντα, η τύχη που χωρίζει τους ζωντανούς από τους πεθαμένους.'


Ουίλιαμ Τρέβορ, Μάταιη Αναζήτηση, μτφρ. Δημήτρης Ντάσκας, εκδ. Οδυσσέας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου