'Και το έκανε το απεγνωσμένο άλμα ο καταδικασμένος ονειρευτής, μακριά από εκείνο το πελώριο αλογοκέφαλο βδέλυγμα, βουτώντας κάτω στις ατέλειωτες αβύσσους του ενσυνείδητου σκότους. Αμέτρητοι αιώνες στροβιλίζονταν, σύμπαντα πέθαιναν και γεννιόνταν ξανά, αστέρια γίνονταν νεφελώματα και νεφελώματα γίνονταν αστέρια, κι ακόμη ο Ράντολφ Κάρτερ συνέχιζε να πέφτει μέσα από τις ατέλειωτες αβύσσους του ενσυνείδητου σκότους.
   Ύστερα, στην αργή έρπουσα πορεία της αιωνιότητας, ο έσχατος κύκλος του σύμπαντος αυτοαναδεύτηκε σε μία ακόμη μάταιη ολοκλήρωση, και το καθετί ξανάγινε όπως ήταν πριν απροσμέτρητες αιωνιότητες. Η ύλη και το φως γεννήθηκαν εξαρχής, έτσι όπως τα γνώριζε κάποτε ο χώρος· κομήτες, ήλιοι και κόσμοι ξεπήδησαν φλεγόμενα στη ζωή, αν και τίποτε δεν είχε επιβιώσει για να καταμαρτυρήσει ότι είχαν κάποτε υπάρξει και χαθεί, ξαναϋπάρξει και ξαναχαθεί, πάντα και για πάντα, ως πίσω στην ουδεμία πρώτη αρχή.
   Και υπήρξε ξανά ένα στερέωμα, κι ένας άνεμος, και μια λάμψη από πορφυρό φως στα μάτια του  ονειρευτή που έπεφτε στο χάος. Υπήρχαν θεοί και παρουσίες και βουλήσεις, ομορφιά και κακό, καθώς και το ουρλιαχτό της κακόβουλης νύχτας που είχε στερηθεί τη λεία της. Γιατί μέσα από τον άγνωστο έσχατο κύκλο είχε επιζήσει μια σκέψη κι ένα όραμα των παιδικών χρόνων ενός ονειρευτή, και τώρα τα δυο αυτά ξανάπλαθαν έναν ξυπνητό κόσμο και μια παλιά αγαπημένη πόλη για να δώσουν υπόσταση και δικαίωση στα πράγματα αυτά. [...]
   Αστέρια ωρίμασαν σε αυγές, και αυγές άνθισαν σε πίδακες από χρυσαφιά, άλικα και πορφυρά χρώματα, κι ακόμη ο ονειρευτής συνέχιζε να πέφτει. Κραυγές έσκιζαν τους αιθέρες σαν κορδέλες φωτός, χτυπώντας κι αποκρούοντας τους δαίμονες από Έξω.'

Χ. Φ. Λάβκραφτ, Η Ονειρική Αναζήτηση του Άγνωστου Καντάθ, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου