ΤΟ ΑΜΥΓΔΑΛΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ [απόσπασμα]



4.   Ὅλα νὰ τά ’χεις
                        πάντα κάτι λείπει
                                           ἀρκεὶ νὰ μὴ συντελεσθεί τὸ Ἀκέραιο
                                           καὶ ἡ Τύχη νιώθει εὐτυχὴς

                       τὶς νύχτες ποὺ εμφανίζονται στὴν ἴδια θέση
                       τὰ μάτια τὰ ἐχθρικὰ σὰν ἄστρα
     διαγράφονται οἱ σκιὲς ποὺ κατεβαίνουν
                                           μία μία στὸν Ἅδη
     ὅπως τὰ μαῦρα ἐκείνα στὶς πλευρὲς ἀρχαίου ἀγγείου
     ποὺ τὸ πᾶν σκυφτὲς παρθένες

                                           χρειάζεται
     νά ’μαστε μνήμονες τοῦ πιὸ τρομεροῦ ἀγαθοῦ ποὺ ἐδόθηκε ποτὲ
                        ἀπό ’να σ’ ἄλλον ἄνθρωπο
                                           ἡ ἀγάπη
     μοιάζει μὲ δυὸ ποτήρια σὲ στιγμὲς ἐνθουσιασμοῦ
                        ντὶνγκ
                        λάμψη
                        θρύψαλα

     θυμηθεῖτε τὴ Maria Alcaforado
     καὶ τὸν Noël Bouton de Chamily
     τὴ Jettchen καὴ τὸν Heinrich von Kleist
     τὸν φίλο μας Βλαδίμηρο καὶ τὴν περίφημη Λιλή

                                           ποὺ νὰ πάρ’ ἡ εὐχή
                        βρέθηκε πάντα νὰ ζητᾶμε
                        ἴσα ἴσα ἐκεῖνο ποὺ δὲ γίνεται

     ψηλὰ σὲ κάτι οὐράνιες Αἶτνες κάτι πέλαγα ὀρεινὰ
                                           σὲ ἀπόσταση ψυχῆς ἐρημικῆς
                                           θάλλει φαίνεται ἀκόμη

     τὸ ἀμύγδαλο τοῦ κόσμου

                                           ἄμε δάκρυ μου ἄμε
                                           πάρε τοὺς δρόμους τ’ οὐρανοῦ
                        γιὰ σένα ἡ αγρυπνία ἐτούτη.


5.   (Ἀκόμα ἕνα τσιγάρο
                        ποὺ νὰ βαστάει ὡσότου ξεψυχήσουμε
                                           δυὸ-τρία λεπτὰ ζωὴ
                        μὲ στιγμὲς ἀλήθεια ὑπέροχες
                        αὐλές ὅπου ἀκατανόητα μεγαλώσαμε

     κὶ ἐσὺ πικρὲ ποὺ τό ’βαλες γινάτι
     νὰ βρεῖς νὰ κόψεις λέει τὸ ἀμύγδαλο τοῦ κόσμου
                                           καὶ σοῦ ἀπόμεινε τὸ χέρι
                                           γράφοντας κάτι ποιήματα
                        λευκὰ στὴ μαύρη τὴ σελίδα ἐπάνου

                                           ποιὸς ποτέ κατάλαβε
     τὰ δειλινὰ ποὺ τ’ ἄντεχες μὴν καὶ δακρύσεις;
                       ὑπάρχει ἕνας προδότης μέσα σου
                       ποὺ ἡ ὥρα του θά ’ρθει νὰ τιμωρηθεῖ

                                           ὤ φίλοι
     ἄν κάποιος ἀπό μᾶς ἀμάρτησε
     πρέπει νά ’ναι ὁ Θεὸς
                                           χαλάλι του
     ψάξαμε ψάξαμε ὅσο γίνεται
                       νἀ ’μαστε ἄνθρωποι σωστοὶ
                       σὲ μιὰ ταράτσα πάνου ἀπὸ τὴ θάλασσα
                                           κοίταξε:
     σπᾶν τ’ ἀστέρια ἔνα ἕνα
                       καὶ τὸ ὕστερο πάει φωσάκι τοῦ τσιγάρου σου
     κι ἐκεῖνο σώνεται
                       πάτα το χάμου
                                           ἀντίο.)


6.   Θέ μου
                      ἄν ἡ ἀλήθεια γίνεται
                      κάποτε μουσική ποὺ τρώει τὴν ὕλη
                      πρέπει νά ’μαι ψεύτης ἀλλά πιὸ πιστευτὸς
     ἀπ’ ὅλα τὰ ὄντα
     ποὺ βομβοῦν ἐπάνου στὸν πλανήτη
     ἄκου
                      ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὰν να ’ρχεται απ’ ἀλλοῦ
                      γι’ ἀυτὸ καὶ ἠχεῖ παράτονα
                      μ’ ἕνα θυμητικὸ κατακερματισμένο ἀλλ’
                      ἐφεκτικό στὰ θαύματα

     ἴσως καὶ να ’χω λάθος ἴσως καὶ νἀ ’ναι ποὺ
                                           δὲν ξέρω ἀπό γραφὴ καὶ ἀνάγνωση
     ὁλομόναχος
                      κρέμομαι
                                           ἀπὸ τοὺς καιροὺς τοῦ Ἡράκλειτου
     όπως τὸ ἀμύγδαλο τοῦ κόσμου
                      ἀπὸ ’ναν κλῶνο τοῦ βορείου Αἰγαίου
                      ἀρχαῖος ψαρὰς μὲ τὸ τρικράνι του
                      ποὺ ἐγνώρισε πολλὲς φουρτοῦνες ὥσπου νά:
                      κάποτες ἡ στιγμὴ φτάνει

     τὰ νερὰ γύρω του γίνονται
                                           ἀγλαὰ
                                           ψυχρὰ
                                           τριανταφυλλένια
                      μισοκλείνει τὰ βλέφαρα
                                           εἶναι ποὺ ἡ ἀντανάκλαση
                                           ὅλο κάλλος ἀπόλυτο
     δείχνει μὲ ποιὸν προσώρας εἶχε
                                           ἄθελά του συνάντηση ἐμπιστευτική.


7.                                        Μπρὸς λοιπὸν
                       λησμονήσετέ με ἄν κοτᾶτε —

     οἱ σαῦρες τῶν μνημείων ἀγνοοῦν καὶ γλύπτες και ἀρχιτέκτονες

                       τρεῖς μετὰ τὰ μεσάνυχτα
                       εἶναι σὰν νά ’χω γεννηθεῖ χρόνους μετά
                       ποὺ οἱ ἄνθρωποι διακρίνονταν στὴν πάλη καὶ στὸ ἐμπόριο

     ἀξιωματικὰ ζῶ πέραν ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ βρίσκομαι
                                           ἄλλωστε
     συνεχίζοντας ἴσια τὴ μητέρα μου
     θὰ μὲ συναντήσετε καὶ μετά θάνατον

                                           (εἶναι νὰ μὴν ἀσχημονήσεις εἰδεμὴ
     ἐμφανίζεται στὰ σύννεφα —ὅπως ἐπάνω στὸ χαρτάκι
                        οὐρώντας
                                           τὸ σάκχαρο τοῦ διαβητικοῦ —
     ἕνας μαῦρος κέλης μὲ τὸ πόδι ἐμπρός:
                                           ἡ ματαιοδοξία
                                           καὶ τὸ μέσα της ἀνέφικτο)
     ποῦ; ποιόν; πότε;
                                           ζητήσετε καὶ εὑρήσετε

                                           τὴ μικρὴ Κυνηγέτιδα
     ποὺ ἀπάγει τὸ ἀμύγδαλο τοῦ κόσμου
                        ψηλὰ στὰ ὄρη καὶ ἵπταται
                        σ’ ἕναν αἰώνα ουσιαστικὰ χρυσὸν

                                           ἀλήθεια

                        χρήματα εκεί διόλου δεν υπάρχουν

                        ἠ ζωὴ νοείται σὰν κάτι τὸ ἀπροσμέτρητο

στέκω και θεωρώ τα κύματα
                        ὅ,τι πιὸ τέλειο πιὸ ἀνεπίδεκτο φθορᾶς
                                           ποτέ του ὑπῆρξε.




Οδυσσέας Ελύτης, Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας, εκδ. Ίκαρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου