'Γιατὶ μέσα στὴν πολλὴ σοφία κρύβεται θλίψη πολλή. Κι ὅποιος τὶς γνώσεις του πληθαίνει, τὰ βάσανά του μεγαλώνει.'

'Τί ἀπομένει λοιπὸν στὸν ἄνθρωπο ἀπ’ ὅλο τὸ μόχθο ποὺ μόχθησε κι ἀπ’ ὅλα τὰ μαρτύρια ποὺ τράβηξε πάνω στὴ γῆ;
Οἱ μέρες τῆς ζωῆς του εἶναι γεμάτες βάσανα καί πόνο· τὴ νύχτα ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιά του δὲν ἡσυχάζουν ἀπ’ τὴν ἀγωνία. Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ ἕνα τίποτα.'

'Ἔτσι, διαπίστωσα πὼς καλύτερο δὲν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, παρὰ νᾶ νιώθει χαρὰ μ’ αὐτὸ ποὺ κάνει. Νά ποιὸ εἶναι τὸ μερίδιό του στὴ ζωή. Γιατί ποιὸς μπορεῖ νὰ πεῖ τί θὰ γίνει ὅταν αὐτὸς χαθεῖ;'

'Καλύτερα νὰ εἶναι δυὸ μαζί, παρὰ ἕνας μόνος του. Γιατὶ ἔτσι ἀνταμείβονται καλύτερα γιὰ τοὺς κόπους τους.
Ἄν πέσει ὁ ἕνας, θὰ τρέξει ὁ ἄλλος νὰ τὸν σηκώσει. Ἀλίμονο σὲ κεῖνον ποὺ πέφτει καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὸν σηκώσει.'


από το Εκκλησιαστής: Ματαιότητης Ματαιοτήτων..., μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ. Ολκός

/

  'Τὸ ἐρώτημα ποὺ θέτει ὁ Ἐκκλησιαστὴς στὸν ἑαυτό του καὶ κατ’ ἐπέκταση στὴν ἀνθρωπότητα σύμπασα εἶναι: «ὁ ἄνθρωπος μοχθεῖ καὶ βασανίζεται νυχθημερόν, ποιὸ τὸ ὄφελος»; Μὲ ἄλλα λόγια· εἶναι ἡ εὐτυχία ἐδῶ καὶ τώρα ἐφικτὴ; Ἡ ἀπάντηση στὸ ὠμὸ ἐρώτημα, ποὺ δὲν ἀφήνει περιθώρια ὑπεκφυγῆς, εἶναι ἐξίσου ὡμή: ἐφόσον τὸ παρόν ἀναπαράγει τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον εἶναι μέσα στὸ παρόν, ἀρκεῖ ἡ πείρα μιᾶς ἀνθρώπινης ζωῆς γιὰ νὰ πιστοποιήσει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀποκλεισθεῖ ἅπαξ διὰ παντὸς ἀπὸ τὴν εὐδαιμονία. Οὔτε οἱ ἀπολαύσεις γαστρὸς καὶ ὑπογαστρίου, οὔτε ἡ κοινωνικὴ καὶ ἐπαγγελματικὴ ἐπιτυχία, οὔτε ἡ σοφία καὶ ἡ ὀξύνοια, οὔτε κὰν ἡ ἀρετὴ (κατὰ τὴν ἑβραϊκὴ ἀντίληψη ὁ συνδυασμὸς εὐλάβειας καὶ ἡθικῆς ἀκεραιότητας) διασφαλίζουν τὸν ἄνρθωπο ἀπὸ τὴν πικρὴ γεύση τῆς ματαιότητας, τοῦ ἐσφαλμένου ὑπολογισμοῦ καὶ τῆς ἀποτυχίας. Ἡ κοινωνικὴ ἀδικία, ὁ φθόνος, ἡ μοναξιά, ἡ σωματικὴ φθορά, τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος ἐξουσιάζουν τὸ άνθρώπινο γένος.'

Μ.Ζ. Κοπιδάκης, από το Επίμετρο της έκδοσης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου