'Ὁ καιρὸς περνοῦσε. Ἔκανα τότε αὐτὸ τὸ συλλογισμό: ἄν δὲν μπορεῖς νὰ ἐπωμιστεῖς αὐτὸ τὸ ρόλο τοῦ ἐξαιρετικοῦ, ἔ! λοιπὸν ἔστω! παράτησε ὅλη τὴν τελευταία σου παραγωγὴ καὶ προσπάθησε νὰ κάνεις κάτι στὴν περιοχὴ τοῦ τελειωμένου, ἔτσι θὰ μπορέσεις νὰ νικήσεις· γιατὶ εἶχα ἀπὸ καιρὸ καταλάβει πὼς ἡ σχέση μου μὲ τὴν ἐποχὴ μου ἦταν ἀντίστροφη· γιὰ νὰ νικὴσω τὸ κοσμικὸ ἔπρεπε νὰ ἐλαττώνω τὶς ἀξιώσεις μου.
   Θεώρησα πάντα οὐσιῶδες νἆμαι ἀληθινὸς – ἔστω! θὰ στρέψω τὴν προσπάθειά μου πρὸς τὸ τελειωμένο.
   Τὴν ἴδια στιγμὴ ξύπνησε ἡ σκέψη τῆς Ρεγκίνας, γιατί, ἄν πρέπει νὰ ἐλαττώνω τὶς ἀξιώσεις μου, ἄν πρέπει νὰ νικήσω ἐδῶ κάτω, τότε πρέπει αὐτὴ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ σκιά.
   Μ’ αὐτὲς τὶς σκέψεις ὁ καιρὸς πέρασε. Ὑπέφερα πολύ.'

Σέρεν Κίργκεγκορ, Ρεγκίνα, μτφρ. Παύλος Παπασιώτης, εκδ. Κωσταντινίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου