'Ὑπήρχαν περιπτώσεις ἐπίσης που ὁ βασιλιᾶς βλέποντας τὸν γιό του γερασμένο θύμωνε μὲ τὴ Μοῖρα. Γιατὶ οἱ ξενιτεμένοι πρίγκιπες δὲν γίνονταν ξανὰ νέοι. Μέσα τους κουβαλοῦσαν τὴ λύπη τῆς χαμένης ἀγάπης [...]. Γι’ αὐτὸ ἀδυνατοῦσε ὁ βασιλιᾶς νὰ ἐννοήσει τὰ λόγια τῆς Σαντίρτα: «...Πρόσφερέ την στὴν καρδιὰ ποὺ εἶναι ἀντάξια τῆς δύναμής σου. Ἔτσι θὰ ζήσεις...».
   «Ποιὰ δύναμη, τὴν παλιά τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης ἤ τὴν τωρινή τοῦ μίσους καὶ τὴς ὀργῆς;» ἀναρωτιόταν. Καὶ ὑπήρξαν φορὲς ποὺ δὲν θυμόταν κάν τὸν παλιό του ἑαυτό, τὸν καλύτερό του, καὶ πρόσφερε τὴ γυναίκα-πουλὶ στὸν ἑαυτό του, ὁπότε ὑπόγραφε τὴν καταδίκη του. Δηλαδὴ πέθαινε, γινόταν σύννεφο σκόνης.'

Βασίλης Ζηλάκος, Ο Πρίγκιπας και το Πουλί τ’ Αηδιόνι, εκδ. Κουκούτσι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου