'Το πάθος να υπομένει κανείς ένα γεγονός, να βασανίζεται από κάτι, ανήκει σε ένα είδος εννοιολογικής δυαδικότητας, η οποία το αντιπαραθέτει στην έννοια της δράσης. Υπό την επήρειά του το άτομο δεν είναι κύριος του εαυτού του, δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του, ούτε να αντισταθεί. Το ερωτικο πάθος στην παθολογική του μορφή περιέγραψε αρχικά ο Ferrand ως ερωτική παραφροσύνη, έπειτα η ένοια θεωρητικοποιήθηκε από τον Clérambault το 1920. Ανακτημένη από τη φροϋδική και λακανική ψυχανάλυση, η ερωτομανία, παραληρητική παραίσθηση ότι κάποιος αγαπιέται, συνεχίζει να εξελίσσεται στις μέρες μας. Η σύγχρονη κλινική αναφέρεται στην ερωτομανία μόνο ως προς τη μεταβατική σχέση, οι σημερινοί ερωτομανείς δεν είναι οι ίδιοι με εκείνους της εποχή του De Clérambault. Ωστόσο, αυτή η παραληρητική δομή αποτελεί ίσως μια απάντηση όταν το υποκείμενο συναντά την ατέλεια του Άλλου.'

Chantal Tanguy, 'Ερωτομανία, Μια Έννοια σε Συνεχή Εξέλιξη', μτφρ. Σταυρούλα Καμπουγέρη, Σύναψις: Τριμηνιαία Επιθεώρηση Ψυχιατρικής, Νευροεπιστημών & Επιστημών του Ανθρώπου, 33

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου