Στην ελπίδα για το μέλλον μου καινούριο εμπόδιο
αν δε μου βάλεις, ως συνήθως, Τύχη μου σκληρή,
μοχθηρέ μου Θάνατε, αλίμονο,
τη φυλακή θα έχω σπάσει και θα ’χω λύσει τη θηλιά
Μα, όταν συλλογίζομαι εκείνη την ημέρα, φλέγομαι και παγώνω,
γιατί ο φόβος και η λαχτάρα είναι οι φύλακές μου.
Τις πόρτες στον έναν τώρα κλείνω, στην άλλη τις ανοίγω,
και ίσως από τον πόνο φθείρομαι κι έχω διαλυθεί.
Με σύνεση η λαχτάρα μου ανοίγει τα φτερά,
και στο λιμάνι της η σκέψη μου πλησιάζει
για να κινήσει τούτη την ψυχή απ’ τους αιώνιους μόχθους.
Όμως η Τύχη μου στο φόβο δείχνει μονοπάτι
απότομο, στενό, γεμάτο τόσες πλάνες
που μέσα στην ελπίδα την ομορφότερη όλων, ύστερα απελπίζομαι.

σονέτο της Ιζαμπέλλα ντι Μόρρα, Μέσα από Δρόμους Έρημους, μτφρ. Άννα Γρίβα, εκδ. Κουκούτσι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου