'Ποίηση είναι ο χώρος της ευφυΐας στο ανάμεσα των λέξεων, σύμφωνα με μία από τις προσεγγίσεις του ορισμού της από τον Έζρα Πάουντ, ο οποίος την θεωρούσε επίσης ως ένα είδος εμπνευσμένων μαθηματικών, που διαμορφώνουν τις εξισώσεις όχι αφηρημένων σχημάτων, τριγώνων, σφαιρών και των συναφών, αλλά τις εξισώσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων. Σύμφωνα πάντα με τις απόψεις του, η κατάταξη ενός ποιητή σε μια συγκεκριμένη σχολή δεν σημαίνει καθόλου ότι αυτός γράφει ποίηση βασισμένος σε μια προκαθορισμένη θεωρία. Κάποιος γράφει ποίηση όταν, όπου, επειδή, και μόνον όταν έχει την διάθεση να γράψει. Όμως για να γράψει ποίηση απαιτείται να έχει την κατάλληλη ποιητική παιδεία, που δεν είναι άλλη από την επιστήμη του να είναι ανικανοποίητητος και δυσαρεστημένος. Η βιαιότητα της γραφής του ως νεαρού ποιητή αναδείκνυε με τον τρόπο της, αυτό που ήταν ο Πάουντ στην πραγματικότητα, ένας κατ’ εξοχήν επαναστάτης, μια υπαιρευαίσθητη προσωπικότητα με ιδιαίτερη αισθητική, ο οποίος δε θα μπορούσε ποτέ να αυτοπεριχαρακωθεί πίσω από τα τείχη μιας οποιασδήποτε σχολής, ακόμα και της δικής του.'

  'Ο Πάουντ ανήκε σε έναν κύκλο αγγλόφωνων διανοούμενων (μεταξύ των οποίων οι ποιητές και λογοτέχνες: Ουΐλιαμ Μπάτλερ Γιέητς, Τόμας Στερνς Έλιοτ και Ντέηβιντ Χέρμπερτ Λώρενς) που πίστευε στην αυστηρά ελεγχόμενη οικονομία από το στιβαρό χέρι ενός φωτισμένου ηγέτη, φοβόταν ότι ο εκφυλισμός της δημοκρατίας θα οδηγούσε σε μία διάβρωση των πολιτιστικών και ηθικών αξιών, και εξέφραζε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμπάθεια προς την φασιστική ιδεολογία της εποχής.
   Στο ίδιο μήκος κύματος εκινούντο και άλλοι διανοούμενοι στην Γαλλία όπως οι Λουΐ-Φερντινάντ Σελίν («Ταξίδι στο Τέλος της Νύχτας»), αλλά και ο Σαρλ Μωρράς, ιδρυτής της «Γαλλικής Δράσης» (Action Française), μιας ακροδεξιάς αντισημιτικής οργάνωσης που επηρέασε τόσο τον Πάουντ, όσο και τον Τ. Σ. Έλιοτ. Ο Σαρλ Μωρράς πίστευε πως οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί παράγοντες ελέγχονταν από ερβαϊκά συμφέροντα, ιδίως από εκείνα της οικογένειας Ρότσιλντ, και συνιστούσαν ένα κοινωνικό κακό, ενώ θεωρούσε πως ο κοινωνικός εξισωτισμός που απέπνεε η εβραϊκή κουλτούρα από την εποχή της Βίβλου δηλητηρίαζε την κοινωνία.'
  'Η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929 και η διαχρονική απέχθειά του για τους δημιουργούς της τον έκανε να υιοθετήσει μία σαφή αντικαπιταλιστική προσέγγιση των πραγμάτων, την οποία εξέφρασε και ποιητικά μέσα από τα Κάντος, με αποκορύφωμα το Κάντο XLV (45) ή Κάντο της Τοκογλυφίας (With Usura), που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1937, αλλά και τα δύο «απαγερευμένα» φασιστικά Κάντος LXXII και LXXIII (72 και 73), στα οποία παράλληλα προέβαλλε το φασιστικό ιδεώδες της εποχής, παρά την στρατιωτική ήττα, ως αντίβαρο μιας διεφθαρμένης, υποκριτικής, και ελεγχόμενης από τα οικονομικά συμφέροντα «φιλελεύθερης δημοκρατίας» της Δύσης που, κατά την εκτίμηση του, προκάλεσε με τον τρόπο της τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στον κόσμο.
   Τα δύο αυτά Cantos Facistas (Κάντος Φασίστας) γράφτηκαν τον Δεκέμβριο του 1944, μετά την πτώση του καθεστώτος του Μουσολίνι και την φυγή του τελευταίου στη Βόρειο Ιταλία, όπου εγκαθίδρυσε την Δημοκρατία του Σαλό, και ενώ το Ράπαλλο βομβαρδίζονταν νυχθημερόν από τους Συμμάχους και οι οπαδοί του Μουσσολίνι έφευγαν στο Βορρά, καταδιωκώμενοι από τις συμμαχικές δυνάμεις.'
  'Το Κάντο LXXII (72), γραμμένο κατά το πρότυπο της  «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη, είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των νεκρών (νέκυια), κατά το οποίο ο ποιητής συναντά μία σειρά προσώπων, αρχής γενομένης με τον φουτουριστή φασίστα διανοούμενο Φίλιππο Τομάζο Μαρινέττι, του οποίου ο θάνατος το 1944 αποτέλεσε μία από τις αφορμές για την γραφή των δύο Κάντος Φασίστας. Με τις «παρουσίες» αυτές ο ποιητής συζητά τα ζητήματα που ανακύπτουν από τον πόλεμο που μαίνεται, το ποίος πρόδωσε τον Μουσσολίνι, τους κινδύνους που εμπερικλείει η υπερβολική αγάπη είτε για το παρόν είτε για το μέλλον, ενώ παράλληλα εκφράζει την προσδοκία ότι τα ιταλικά στρατεύματα θα προελάσουν πάλι στο Αλαμέϊν.
   Το Κάντο LXXIII (73), γραμμένο στο ύφος του Ιταλού μεσαιωνικού ποιητή Καβαλκάντι, εμφανίζει τον ίδιο τον Καβαλκάντι έφιππο να αφηγείται τον ηρωϊσμό μιας κοπέλας του Ρίμινι, που παγιδεύει Καναδούς εισβολείς των συμμαχικών δυνάμεων, οδηγώντας τους σε ένα ναρκοπέδιο, όπου σκοτώνονταιι μαζί με την κοπέλα, που θυσιάζει την ζωή της για να τιμωρήσει τους εχθρούς της πατρίδας της, πιστή στην ιδεολογία του φασισμού.'


Χρίστος Γούδης, Έζρα Πάουντ: Οι Ιδέες, η Ζωή και τα Ποιήματα, εκδ. Νέα Θέσις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου