'Όποιος υποφέρει από ένα συγκεκριμένο κακό δεν έχει δικαίωμα να παραπονιέται: έχει κάτι να ασχολείται. Οι μεγάλοι πάσχοντες δεν ανιούν ποτέ: η αρρώστιά τους γεμίζει όπως η τύψη τρέφει τους μεγάλους ενόχους. Γιατί κάθε έντονο άλγος γεννά ένα είδοωλο πληρότητας και προτείνει στη συνείδηση μια τρομερή πραγματικότητα, την οποία δε θα μπορούσε να αποφύγει· ενώ το άλγος που δεν έχει υλικό μέσα σε αυτό το πρόσκαιρο πένθος που είναι η ανία δεν αντιτάσσει στη συνείδηση τίποτα που να μην υποχρεώνει να κάνει ένα λυσιτελές διάβημα. Πώς να γιατρευτούμε από ένα κακό που δεν εντοπίζεται πουθενά, που είναι εξόχως απροσδιόριστο, που πλήττει το κορμί χωρίς να αφήνει ίχνη, που τρυπώνει στην ψυχή χωρίς να αφήνει σημάδι; Μοιάζει με μια αρρώστια από την οποία γλιτώσαμε, που θα είχε όμως απορροφήσει τις δυνατότητές μας, τα αποθέματα προσοχής που διαθέτουμε, και θα μας είχε αφησει ανήμπορους να πληρώσουμε το κενό που ακολουθεί την εξάλειψη των φρικιάσεων και των βασάνων μας. Η κόλαση είναι ένα λιμάνι μπροστά σε αυτή τη μετατόπιση μέσα στο χρόνο, σε αυτή την κενή και καταβεβλημένη ατονία όπου τίποτα δεν επισύρει την προσοχή μας εκτός από το θέαμα του σύμπαντος που σήπεται μπροστά μας.'

  'Όσο για τους εραστές, θα ήταν απεχθείς αν μέσα στους μορφασμούς τους δεν τους άγγιζε το προαίσθημα του θανάτου. Είναι συγκλονιστικό να σκέπτεται κανείς ότι παίρνουμε το μυστικό στον τάφο μας -την αυταπάτη μας- ότι δεν επιβιώσαμε του μυστηριώδους λάθους που αναζωογονούσε την πνοή μας, ότι εκτός από τις πόρνες και τους σκεπτικιστές όλοι οι άλλοι βουλιάζουν μέσα στο ψέμα επειδή δεν μαντεύουν καν την ισοδυναμία που υπάρχει, μέσα στη μηδαμινότητα, ανάμεσα στις απολαύσεις και τις αλήθειες. Θέλησα να διαγράψω μέσα μου τους λόγους που καλούν τους ανθρώπους να υπάρξουν και να δράσουν. Θέλησα να γίνω ανείπωτα φυσιολογικός - να με λοιπόν αμβλύνους, δίπλα-δίπλα με τους ηλίθιους και εξίσου κενός με αυτούς.'

   'Δείτε το οποιοδήποτε πρόσωπο που προκάλεσε την προσοχή σας ή σας μετέδωσε κάποια έξαψη: μέσα στο μηχανισμό του ένα τίποτα έχει παραλύσει προς όφελός του. Δίκαια περιφρονούμε εκείνους που δεν αξιοποίησαν τις ελλείψεις τους, που δεν εκμεταλλεύτηκαν τις ένδοιές τους και δεν πλούτισαν από τις απώλειές τους, όπως περιφρονούμε κάθε άνθρωπο που δεν υποφέρει που είναι άνθρωπος ή που απλώς είναι. Έτσι, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μεγαλύτερη προσβολή σε κάποιον από το να τον αποκαλέσουμε «ευτυχισμένο», ούτε να τον κολακεύσουμε περισσότερο από ό,τι αποδίδοντάς του μια «σκιά θλίψης»... Η ευθυμία δε συνδέεται με καμιά σημαντική πράξη και, με εξαίρεση τους τρελούς, κανείς δε γελάει όταν είναι μόνος.'

  'Μια συγκίνηση πρέπει να ξεπέσει πολύ χαμηλά για να καταδεχτεί να μεταμορφωθεί σε ιδέα.'

  'Δεν είναι οι μεγάλοι πόνοι που μας σημαδεύουν, αλλά οι υπόκωφοι, επίμονοι, υποφερτοί, που έχουν γίνει μέρος της μικρής μας καθημερινότητας και μας υποσκάπτουν το ίδιο συστηματικά όπως μας υπονομεύει ο Χρόνος.'

  'Τα μόνο αξιοσημείωτα γεγονότα μιας ζωής είναι οι χωρισμοί. Είναι επίσης τα τελευταία που σβήνουν από τη μνήμη μας.'


Εμίλ Σιοράν, Στοχασμοί, μτφρ. Κωστής Παπαγιώργης & Κυβέλη Μαλαμάτη, εκδ. Εξάντας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου