'(Οι χορδές της άρπας ηχούν. Ένα λευκό φως πλημμυρίζει το δωμάτιο).

   ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Είδα τον ήλιο, και ήταν σαν
Ν αντίκρισα το Αόρατο!
Ανάλογα με τα έργα του καθένας απολαμβάνει
Μακάριος όποιος πράττει το καλό.
Τις πράξεις σου οργής
Μην προσπαθείς πάλι με κακό να εξαγοράσεις
Με καλοσύνη παρηγόρησε
Όποιον έχεις πονέσει.
Όποιος κακό δεν έκανε
Κακό κανένα δεν έχει να φοβάται
Μακάριος ο αθώος!

(Ένα βογκητό ακούγεται πίσω απ’ το παραβάν).

   ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Καημένο παιδάκι, παιδί ενός κόσμου ψευδαισθήσεων, αμαρτιών, βασάνων και θανάτου, αυτού του κόσμου της αέναης αλλαγής, της απογοήτευσης και του πόνου... Μακάρι ο Κύριος των Ουρανών να φανεί φιλεύσπλαχνος στο ταξίδι σου!

(Το δωμάτιο εξαφανίζεται. Στο βάθος, εμφανίζεται «Η Νήσος των νεκρών» του Böcklin. Μια γλυκιά, ευχάριστα μελαγχολική μουσική ακούγεται από το νησί).

   «Και εξαλείφει απ’ αυτών ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι· ότι τα πρώτα απήλθον».'


Αύγουστος Στρίντμπεργκ, Η Σονάτα των Φαντασμάτων, μτφρ. Διαμανός Κωνσταντινίδης, εκδ. Αιγόκερως

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου