'Ἡ Ἑλλάδα, σάν καταγωγή ἤ φωνή ἤ άναλφάβητη σωματικότητα, πού ἡ Ἑλληνικότητα νομίζει ὅτι ἐπαναλαμβάνει ὥς τό «ἴδιον», ἀναπαριστάνοντάς την, εἶναι πάντοτε μετά ἀπό τήν ἐλληνικότητα. Εἶναι «ὁλότητα» (totalité) πού δέν ἔχει τό ἀντίθετό της. Δέν ἔχει δηλαδή «κέντρο» καί «περιφέρεια», δέν περιορίζεται σέ ζεύγματα ἀντιθετικῶν ὅρων (ἑλληνικό-ἀνθελληνικό, ντόπιο-ξενόφερτο, παραδοσιακό-σύγχρονο) καί συνεπῶς δέν προσεγγίζεται μέ μιά γνωσιολογία θεμελιωμένη σέ ἀποκλεισμούς καί κεντρώσεις.
   Ἡ Ἑλλάδα, τό ξαναλέω, εἶναι πάντοτε μετά τήν ἑλληνικότητα, ὅπως τό βίωμα εἶναι, κατά ἕνα πρωθύστερο σχῆμα, πάντοτε μετά τήν ἀναμνηστική του ἐπίκληση, ὄντας συγχρόνως καί  πρίν ἀπ’ αὐτήν.
   Ἡ σημειωτική τῆς ἑλληνικότητας ἀσκεῖται ὡς «ἀνάγνωση» μιᾶς ἀναπαράστασης ἤ, μαρξιστικά, μιᾶς ἰδεολογικῆς παραγωγῆς, πού ὑποβάλλει τούς ὅρους μιᾶς εἰδικῆς μορφῆς «ἔγκλησης» τοῦ ἀτόμου ὡς ὑποκειμένου μέ δικαιώματα καί κυρίως μέ ὑποχρεώσεις.
   Ἡ σημειωτική σκοπεύει, ἀκόμη περισσότερο, στή διακρίβωση τῆς δομικῆς σχέσης, ἤ ὀρθότερα τῆς διαφορᾶς, μέσα στό ἴδιο τό σημεῖο: τῆς διαφορᾶς ἀνάμεσα στό ἐπιφανειακό-ἐπιδερμικό σημαῖνον καί σ’ ἕνα ἐννοιολογικό-συνειρμικό καί χθόνιο σάν τή Θηβαϊκή Σφιγγα, σημαινόμενο. Ἕνα σημαινόμενο αἰνιγματικό, πού λέγεται «πολλαχῶς» ὅπως καί τό παρμενίδειο «εἶναι» καί πού ὁδηγεῖ στό «ταὐτόν», στό «ὅμοιό» του: στό «νοεῖν», ἀποκλείοντας ἔτσι τό «φαίνεσθαι». Ἕνα σημαινόμενο ὑπερβατικό, πού διόλου δέν σηναινεῖ νά γίνει ἁπλός ὅρος τῆς ἐμφάνισης (τοῦ σημαίνοντος) ἀλλά πού γίνεται ψευδο-ἐμφάνιση τό ἴδιο, θεμελιωμένη μέσα σε ἔννοιες, ἀξιολογήσεις καί ἱεραρχίες, σέ συνειρμούς ἤ ἀντιθετικά ζεύγματα καί ὄχι στό πολύ ἁπλό γεγονός ὅτι ἐμφανίζεται αὐτό καθαυτό, ὑλικά ὡς ἔχει.'

Γιώργος Βέλτσος, 'Η Σημειωτική της Ελληνικότητας', Ελληνισμός - Ελληνικότητα: Ιδεολογικοί και Βιωματικοί Άξονες της Νεοελληνικής Κοινωνίας, επιμ. Δ. Γ. Τσαούσης, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου