'Χωρίστηκε τότε ο αέρας απ’ τον ίλλιγγο του κόσμου που παλεύει ν’ αρπάξει δυο πράγματα απ’ τις κρυψώνες των τοίχων όπως οι ναυαγοί που ξέρουν ότι όλα θα διαλυθούν στο βυθό αλλά δεν αντέχουν ν’ αφήσουν πίσω εκείνα τα κατορθώματα της ζωής που έγιναν πράγματα, ακίνητα κι αμίλητα πράγματα, ξυπνημένα όμως τώρα απ’ τις σειρήνες, ουρλιάζοντας κι αυτά όπως τα παιδιά που τα τυλίγουνε οι φλόγες μέσα στο σπίτι.'

  'Θυμάμαι τη μυρωδιά της αλευρόκολλας πάνω στο τετράδιο. Μια πέτρα που άφησε χαρακιά πάνω απ’ το δεξί μου βλέφαρο. Ένα φιλί ανάμεσα στα διπλοσάγονα των βράχων. Το κλάμα για το σφαγμένο αρνί που παίρναμε κρυφά στο δωμάτιο και του φτύναμε το στόμα για να το δέσουμε με το αίμα.'


από το Πώς Είναι να Γυρνάς: Ένας Πολυπρόσωπος Νόστος, των Κωσταντίνου Κωστούρου, Δημήτρη Τανούδη & Μαριλίζας Χρονέα, εκδ. (.poema..)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου