'Ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ ἄρα νεκρὸν ἀπὸ χθονὸς ἀγκάζοντο
ὕψι μάλα μεγάλως· ἐπὶ δ’ ἴαχε λαὸς ὄπισθε
Τρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας Ἀχαιούς.
ἴθυσαν δὲ κύνεσσιν ἐοικότες, οἵ τ’ ἐπὶ κάπρῳ
βλημένῳ ἀΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων·
ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαῤῥαῖσαι μεμαῶτες,
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκὶ πεποιθώς,
ἄψ τ’ ἀνεχώρησαν διά τ’ ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.
ὣς Τρῶες εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντο
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατ’ αὐτοὺς
σταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις ἔτλη
πρόσσω ἀΐξας περὶ νεκροῦ δηριάασθαι.
   Ὣς οἵ γ’ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιο
νῆας ἔπι γλαφυράς· ἐπὶ δὲ πτόλεμος τέτατό σφιν
ἄγριος ἠΰτε πῦρ, τό τ’ ἐπεσσύμενον πόλιν ἀνδρῶν
ὄρμενον ἐξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοι
ἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δ’ ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο.
ὣς μὲν τοῖς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν αἰχμητάων
ἀζηχὴς ὀρυμαγδὸς ἐπήϊεν ἐρχομένοισιν·
οἳ δ’ ὥς θ' ἡμίονοι κρατερὸν μένος ἀμφιβαλόντες
ἕλκωσ' ἐξ ὄρεος κατὰ παιπαλόεσσαν ἀταρπὸν
ἢ δοκὸν ἠὲ δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸς
τείρεθ’ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἱδρῷ σπευδόντεσσιν·
ὣς οἵ γ’ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον. αὐτὰρ ὄπισθεν
Αἴαντ’ ἰσχανέτην, ὥς τε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρ
ὑλήεις πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς,
ὅς τε καὶ ἰφθίμων ποταμῶν ἀλεγεινὰ ῥέεθρα
ἴσχει, ἄφαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίον δὲ τίθησι

πλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες·
ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην ἀνέεργον ὀπίσσω
Τρώων· οἳ δ’ ἅμ' ἕποντο, δύω δ’ ἐν τοῖσι μάλιστα
Αἰνείας τ’ Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ.
τῶν δ’ ὥς τε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν
οὖλον κεκλήγοντες, ὅτε προΐδωσιν ἰόντα
κίρκον, ὅ τε σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν,
ὣς ἄρ’ ὑπ’ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι κοῦροι Ἀχαιῶν
οὖλον κεκλήγοντες ἴσαν, λήθοντο δὲ χάρμης.
πολλὰ δὲ τεύχεα καλὰ πέσον περί τ’ ἀμφί τε τάφρον

φευγόντων Δαναῶν· πολέμου δ’ οὐ γίγνετ’ ἐρωή.'

* * *

  'Έτσι μίλησε εκείνοι δε αμέσως, αφού αγκάλιασαν το νεκρό, τον σήκωσαν ψηλά από τη γη, πάρα πολύ ψηλά· απ’ αυτό δε κραύγαζε από το πίσω μέρος ο τρωικός στρατός, όταν είδε ότι οι Αχαιοί σήκωσαν το νεκρό· όρμησαν δε κατευθείαν όλοι όμοιοι με σκύλους, όταν αυτοί ορμήσουν εναντίον κάπρου που χτυπήθηκε μπροστά από γενναίους κυνηγούς· για λίγο χρονικό διάστημα δηλαδή τρέχουν (οι σκύλοι), επειδή σφοδρά επιθυμούν να τον κατασπαράξουν, αλλά όταν πια κάνει στροφή μεταξύ αυτών έχοντας πεποίθηση στη δύναμή του, προς τα πίσω υποχωρούν και έντρομοι διασκορπίζονται, άλλος εδώ κι άλλος εκεί· κατά τον ίδιο τρόπο οι Τρώες μέχρις ενός σημείου πάντοτε ακολουθούσαν σε αγέλες, και χτυπώντας με ξίφη και δίκοπα δόρατα· αλλά όταν πλέον βρίσκονταν απέναντί τους, αμέσως τότε το χρώμα τους άλλαξε και κανείς δεν τόλμησε να ορμήσει προς τα εμπρός και να μάχεται για το νεκρό.
   Έτσι αυτοί με μεγάλη σπουδή έφεραν το νεκρό από τον πόλεμο προς το κοίλα πλοία· από το πίσω μέρος δε αυτών είχε απλωθεί εναντίον τους άγριος πόλεμος, σαν φωτιά, η οποία, αφού σηκώθηκε ξαφνικά ορμητικά, καίει την πόλη αντρών, ώστε καταστρέφονται τα σπίτια στη μεγάλη λάμψη του πυρός· ο δυνατός δε άνεμος με τη βοή ζωντανεύει αυτήν· κατ’ αυτό τον τρόπο βέβαια παρακολουθούσε αυτούς που έφευγαν ασταμάτητος θόρυβος ίππων αφού λάβουν την ισχυρή τους δύναμη, τραβούν από το όρος μέσα από δύσβατη ατραπό ή μεγάλη δοκό ή μεγάλο ξύλο κατάλληλο για ναυπηγεία, μέσα τους δε η καρδιά τους συγχρόνως βασανίζεται, κι από τον κάματο κι από τον ιδρώτα, επειδή τρέχουν· κατά τον ίδιο τρόπο αυτοί με βιασύνη έφεραν το νεκρό, πίσω δε από αυτούς αντιμετώπιζαν τους Τρώες οι Αίαντες, όπως αναχαιτίζει το νερό προεξοχή βουνού δασώδης, η οποία εκτείνεται κι από το ένα κι από το άλλο μέρος της πεδιάδας και η οποία και τα καταστρεπτικά ρείθρα των ορμητικών ποταμών αναχαιτίζει, όλων δε των ποταμών το ρεύμα αμέσως προς την πεδιάδα το κατευθείνει απωθώντας το· καθόλου δε με τη δύναμή τους δεν καταστρέφουν κατά το διάστημα της ροής τους· κατά τον ίδιο τρόπο πάντοτε οι Αίαντες αναχαίτιζαν από το πίσω μέρος τη μάχη των Τρώων· αυτοί δε μαζί ακολουθούσαν, δύο δε μεταξύ αυτών με πάρα πολύ μεγάλη προθυμία, ο γιος του Αγχίση Αινείας κι ο λαμπρός Έκτορας· εκείνοι δε όπως έρχεται σύννεφο από ψαρόνια ή κοράκια τα οποία δυνατά κραυγάζουν, όταν από μακριά δουν ότι έρχεται κίρκος, ο οποίος προκαλεί καταστροφή στα μικρά πτηνά, κατά τον ίδιο τρόπο από τον Αινεία κι από τον Έκτορα, επειδή πιέζονταν τα παλικάρια των Αχαιών, έφευγαν με δυνατές κραυγές, ξεχνούσαν δε την πολεμική όρεξη· ολόγυρα δε στην τάφρο έπεσαν πολλά ωραία όπλα από τη φυγή των Δαναών· όμως ο πόλεμος δεν σταματούσε.'


Όμηρος, Ιλιάς: Τόμος 5: Ραψωδίες Ρ, Σ, Τ, Υ, μτφρ. Παναγιώτης Γιαννακόπουλος, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου