'Τρεῖς μῆνας ἀνεπαύθησαν οἱ δύο ἐρασταὶ μεταξὺ τῶν φιλόξενων παρθένων, εἰς τὰς ὁποίας συνεχώρουν οἱ κανόνες νὰ ἔχωσι παρ’ αὐταῖς κηπουροὺς καὶ πνευματικοὺς,  ἵ ν α  κ υ β ε ρ ν ῶ σ ι  τ ὰ ς  ψ υ χ ὰ ς  τ ω ν  κ α ὶ  π ο τ ί ζ ω σ ι  τ ο ὺ ς  μ ο ν α σ τ ι κ ο ὺ ς  κ ή π ο υ ς  τ ω ν,  ὡς ἔλεγον οἱ καλοὶ χρονογράφοι, οἱτινες βεβαίως δὲν ἐμάντευον πόσων παραξεγήσεων καὶ ρυπαρῶν λογοπαιγνίων ἀφορμὴν ἔμελλε νὰ δώσῃ εἰς τοὺς ἐχθροὺς τῆς θρησκείας ἡ φράσις αὔτη, ἥτις  χ ι α σ τ ο ῦ  μόνον σχήματος ὕλην ἀρχῆ κατ’ εὐχήν· ἀμφότεροι ἐπάχυνον καὶ ἐλησμόνουν τὴν πατρίδα των ὑπὸ τὸν γλυκὺν οὐρανὸν τῆς Προβηγγίας, ὑφ’ ὅν λησμονοῦσι σήμερον καὶ οἱ Χῖοι τὴν μοσχοβόλον νῆσόν των.  Ὅ π ο υ  κ α λ ὸ ν  ἐ κ ε ὶ  π α τ ρ ί ς, ἔλεγε ὁ Εὐρυπίδης. Πανταχοῦ φύετα τοῦ λωτοῦ ὁ μελιηδὴς καρπὸς, ὑπὸ παντοίας προσφερόμενος μορφὰς εἰς τῶν θνητῶν τὰ ἀκόρεστα χείλη, ὡς θρόνος εἰς τοὺς βασιλεῖς καὶ ὡς καλὴ παρθένος εἰς τοὺς ἐραστάς, ὡς χρυσὸς εἰς τοὺς ἐμπόρους καὶ ὡς ἐπευφημήσεις εἰς τοὺς τεχνίτας. Καὶ εἰς αὐτὰς ἀκόμη τῶν βουνῶν τὰς χιονοσκεπεῖς κορυφὰς καὶ τὰς ἄμμους τῆς ἐρήμου ἐβλάστανε πρότερον ὁ λωτός, ὅτε οἱ ἐρημῖται ἐζήτουν ἐκεῖ ἀγιότητα καὶ οἱ ἀμαρτωλοὶ ἐλευθερίαν· ἀλλὰ σήμερον κατήντησε φυτὸν κηπαῖον ὡς τὸ πράσον, καὶ διὰ τοῦτο ἴσως ἐξώρισαν αὐτὸν τοῦ Ἑλικῶνος οἱ ποιηταί.'

Εμμανουήλ Ροΐδης, Η Πάπισσα Ιωάννα, εκδ. Σπ. Δαρεμά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου