'Καθώς μεγαλώνει, ο άνθρωπος παύει λοιπόν να παίζει· παραιτείται φαινομενικά από την ηδονή που αντλούσε από το παιχνίδι. Ωστόσο, όποιος γνωρίζει την ψυχική ζωή του ανθρώπου, ξέρει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο δύσκολο από το να παραιτηθεί κανείς από μια ηδονή, από τη στιγμή που την έχει γνωρίσει. Στην ουσία, λοιπόν, δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από τίποτα, απλώς ανταλλάσουμε το ένα με το άλλο. Και ό,τι μοιάζει να συνιστά παραίτηση δεν είναι στην πραγματικότητα παρά αναπληρωματικός ή υποκατάστατος σχηματισμός. Έτσι, ο άνθρωπος που ενηλικιώνεται και παύει να παίζει δεν εγκατελείπει τίποτα άλλο παρά τη σύνδεση με τα πραγματικά αντικείμενα· αντί να παίζει, φαντασιώνεται.'

  'Η αυθεντική ars poetica συνίσταται στην τεχνική υπέρβασης της απέχθειας, η οποία σχετίζεται ασφαλώς με τους φραγμούς που υψώνονται ανάμεσα σε κάθε μεμονωμένο Εγώ και τους άλλους. Δύο ειδών μέσα μπορεί να φανταστεί κανείς: ο ποιητής απαλύνει τον χαρακτήρα της εγωιστικής ονειροπόλησης με τροποποιήσεις και συγκαλύψεις, και μας εξαγοράζει με ένα καθαρά μορφολογικό, δηλαδή αισθητικό, κέρδος ηδονής, που προσφέρει με την παρουσίαση των φαντασιώσεων του.'


Σίγκμουντ Φρόιντ, Ο Ποιητής και η Φαντασίωση, μτφρ. Γιώργος Σαγκριώτης, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου