'Διασκεδάζουμε, όταν ο θεός κρατάει «για αργότερα» ένα πούρο που του προσφέρει ο Αρχάγγελος· ευθυμούμε, όταν οι ρευματικοί πόνοι προειδοποιούν το Νώε για την πλημμύρα που πλησιάζει· ευθυμούμε, με το Θεό που περπατάει στους αγρούς και ρωτάει τα άνθη πώς είναι, κι αυτά εν χορώ, με παιδική φωνή, του απαντούν, «είμαστε καλά, Κύριέ μας». Μερικοί θα μου πουν ότι τούτα τα παραπάνω είναι αφελή. Απαντώ· ναι, όπως αφελές είναι το «Ο Κύριος περπατάει στον κήπο με τη δροσιά της ημέρας» (Γένεσις 3:8). Να τολμήσω να προσθέσω ότι προτιμώ την ιδέα ενός ανθρώπινου Θεού, ενός Θεού ικανού να μετανοεί, από την ιδέα που μας προτείνουν οι θεολόγοι ενός δια του λόγου εκφραζόμενου, ευτυχισμένου τέρατος που αποτελείται από τρία αδιαχώριστα Πρόσωπα, που κατέχουν δεκαεννιά ιδιότητες; Από εκείνη την ιδέα περί του Θεού, για τον οποιο ο Γουέλς είπε ότι δεν ενεργεί επειδή είναι πολύ ισχυρός και αιώνιος, ότι δεν μπορεί να σκέφτεται διότι είναι παντογνώστης, ότι δεν μπορεί να κινείται διότι είναι πανταχού παρών.'

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ο Μπόρχες για τον Κινηματογράφο, μτφρ. Μάκης Μωραΐτης, εκδ. Καθρέφτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου