ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΦΟΒΟ ΕΙΧΑ


Του δικού μου του ανέμου φόβο είχα· η μανία
μη χαλάσει όλα τ’ άνθη τα σωστά και τα ωραία,
και ο ήλιος ο δικός μου έκαιγε μεγάλη φλόγα,
και τ’ αγέρι το δικό μου έπαψε πνοή να έχει.

Άνθος όμως απ’ τα ωραία μήτε ένα δεν ευρέθη
όμορφο και γινωμένο πάνω σε κανένα δέντρο —
όλα ετούτα ’δω τα άνθη έγιναν και μεγαλώσαν
άκαρπα, και ψευτισμένα, όμορφα μόνο στο μάτι.

* * *

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ


Όποιος για τον εαυτό του τη χαρά κρατάει
Τη φτερωμένη τη ζωή καταργεί,
Μα όποιος φιλάει τη χαρά όταν πετάει
Ζει στης Αιωνιότητας την αυγή.



Ουίλιαμ Μπλέικ, 16 Ποιήματα, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Κουκούτσι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου