'Ας επανέλθουμε όμως στο εγώ και ας δούμε τι θα κάνει όντας αντιμέτωπο με μια μαζική είσοδο ενέργειας την οποία δε μπορεί να αφομοιώσει. Το εγώ, με τη λιγοστή δύναμη που του απομένει, θα προσπαθήσει να αντισταθεί σε αυτή την είσοδο ενέργειας, επενδύοντας τα απολήγματα του ρήγματος, της πληγής, για να μειώσει την είσοδο ενέργειας, να μειώσει το τραύμα, αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο. Θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα είδος προστατευτικού, αμυντικού φράγματος. Σαν το σκυλί που γλείφει την πληγή του για να την επιδέσει μόνο του. Όμως το εγώ δεν θα επενδύσει τους κατεστραμμένους ιστούς της πληγής, αλλά την ψυχική αναπαράσταση αυτής. Και μάλιστα θα την επενδύσει υπέρ του δέοντος (ναρκισσιστική υπερεπένδυση), όπως και την εικόνα του χαμένου αντικειμένου στην περίπτωση της απώλειας του αγαπημένου αντικειμένου) [...]. Εφόσον όμως  το εγώ επενδύει την αναπαράσταση και όχι την πληγή, και μάλιστα την υπερεπενδύει, ο πόνος όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα εντείνεται. Επομένως, ο πόνος προκαλείται από την πολύ έντονη συναισθηματική αξία που αποδίδεται σε αυτό που είχαμε και το οποίο χάσαμε, είτε πρόκειται για μέρος του σώματός μας, είτε για το πρόσωπο που αγαπάμε. Το εγώ, αντί να επιδένει την πληγή, επιδένει το σύμβολο της πληγής, από το οποίο «κρέμεται» συναισθηματικά με όλο του το είναι. Αυτή όμως η άμυνα επιφέρει το αντίθετο από το ποθητό αποτέλεσμα: τον εντονότερο πόνο. Αυτό συμβαίνει γιατί όλη η ψυχική αναπαράσταση, η οποία, επιβαρημένη υπέρ του δέοντος, απομονώνεται από τις άλλες αναπαραστάσεις που δομούν το εγώ. Η υπερτροφική λοιπόν σε ενέργεια αναπαράσταση μετατρέπεται σε «ξένο σώμα» που σχίζει τις ίνες του εγώ. Ετσι προκαλείται πόνος.'
 
Βασιλική Κανελλοπούλου, Ψυχαναλυτική Θεώρηση του Πόνου, εκδ. Επέκεινα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου