'Δὲν εἶχε προφτάσει ν’ άποτελειώσει τὰ λόγια της καὶ ὁ Ρικέτος μὲ τὴν τούφα παρουσιάστηκε στὰ μάτια της σὰν ὁ πιὸ ὄμορφος, ὁ πιὸ καλοφτιαγμένος καὶ ὁ πιὸ ἀξιαγάπητος κύριος τοῦ κόσμου ποὺ εἶχε δεῖ ποτέ της. Μερικοὶ βεβαιώνουν πὼς αὐτὴ τὴ μεταμόρφωση δὲν τὴν ἔκαμαν τὰ μάγια τῆς νεράιδας ἀλλὰ ὁ ἔρωτας καὶ μόνο. Λένε πὼς ἡ βασιλοπούλα μπροστὰ στὴ σταθερότητα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὴν ἀγαποῦσε, τὴ διακριτικότητά του κι ὄλα τὰ ψυχικὰ καὶ πνευματικά του χαρίσματα, ἔπαψε νὰ βλέπει τὸ στρεβλό του το κορμί καί τὴν ἀσκήμια τοῦ προσώπου του. Πὼς τὴν καμπούρα του δὲν τὴν ἔβλεπε πιὰ παρὰ σὰ χαρακτηριστικὸ τῆς προσήνειας ἑνὸς σπουδαίου ἀνθρώπου, κι ὅτι ἐνῶ ὤς τότε τὸν ἔβλεπε νὰ κουτσαίνει φοβερά, δὲν ἔβρισκε πιὰ παρὰ πὼς εἶχε ἕνα ὕφος κουρασμένο ποὺ τὴν ἐγοήτευε. Λένε ἀκόμα πὼς τὰ μάτια του ποὺ ἦταν ἀλλήθωρα, τώρα ἔβρισκε πὼς ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἦταν πιὸ λαμπερά, ὅτι ἡ ἀσυμμετρία τους ἦταν γι’ αὐτὴν δεῖγμα φλογεροῦ μεγάλου ἕρωτα, καὶ τέλος ὅτι ἡ κόκκινη χοντρή του μύτη εἶχε πάρει γι’ αὐτὴν κάτι τὸ άρειμανιο καὶ τὸ ἡρωικό.'

από το Ὀ Ρικέτος με την Τούφα', Τα Παραμύθια του Charles Perrault, μτφρ. Δέσποινα Καμπάνη-Δετζώρτζη, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου