'Παρακολουθήστε πώς εξελίσσεται προοδευτικά μέσα στους αιώνες η ιδέα ενός Θεού, που δεν είναι εκείνος της χριστιανικής πίστης, αλλά ο Θεός του Αριστοτέλη, το ακίνητον κινούν, η ανώτατη σφαίρα. Το ότι υπάρχει ένα ον τέτοιο ώστε όλα τα άλλα όντα, τα λιγότερο όντα από αυτό, να προσβλέπουν μονάχα στο να είναι όσο πιο πολύ όντα μπορούν να είναι, να ποια είναι όλη η βάση της ιδέας του Αγαθού σ’ εκείνη την ηθική του Αριστοτέλη, στην οποία σας παρότρυνα να ανατρέξετε για να συλλάβετε τα αδιέξοδά της. [...] ακριβώς στην αδιαφανή θέση της απόλαυσης του Άλλου, εκείνου του Άλλου, εκείνου του Αλλου που θα μπορούσε να είναι, εάν υπήρχε, η γυναίκα, στη θέση αυτή τοποθετείται το υπέρτατο Ον, το μυθικό προφανώς στον Αριστοτέλη, εκείνη η ακίνητη σφαίρα από την οποία εκπορεύονται όλες οι κινήσεις, όποιες κι αν είναι, αλλαγές, γενέσεις, κινήσεις, περιστροφές, αυξήσεις κτλ.
   Επειδή ακριβώς η απόλαυσή της είναι ριζικά Άλλη, η γυναίκα σχετίζεται με τον Θεό περισσότερο από όλα όσα συνέβη να ειπωθούν στον αρχαίο στοχασμό ακολουθώντας την πορεία αυτού που αρθρώνεται προφανώς ως το αγαθό του ανθρώπου.'

  'Το χαρακτηριστικό της μαθηματικής γλώσσας, άπαξ και προσδιοριστούν επαρκώς οι καθαρά αποδεικτικές απαιτήσεις της, έγκειται στο ότι όλες οι διατυπώσεις της, όχι τόσο το λεκτικό σχόλιο όσο ο καθαυτό χειρισμός των γραμμάτων, προϋποθέτουν πως αρκεί ένα γράμμα να μη στέκει, ώστε όχι απλώς να μην αξίζει τίποτε η συστοιχία όλων των άλλων γραμμάτων, αλλά και να διασκορπίζονται. Ως προς αυτό ο βορρόμειος κόμβος είναι η καλύτερη μεταφορική έκφραση του εξής, ότι πορευόμαστε μονάχα με το Ένα.
   Το Ένα γεννά την επιστήμη. Όχι με την έννοια του ενός της μονάδας μέτρησης. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, το σημαντικό στην επιστήμη δεν είναι ό,τι μετριέται. Αυτό που διαχωρίζει τη νεώτερη επιστήμη από την αρχαία επιστήμη, η οποία βασίζεται στην αμοιβαιότητα του νοός και του κόσμου, του φορέα της σκέψης και του αντικειμένου της σκέψης, είναι ακριβώς η λειτουργία του Ενός. Του Ενός, στον βαθμό που η παρουσία του, μπορούμε να υποθέσουμε, αντιπροσωπεύει τη μοναξιά - το γεγονός ότι το Ένα δεν δένεται αυθεντικά με τίποτε που να μοιάζει με τον έμφυλλο Άλλο. Εντελώς αντίθετα απ’ ό,τι στην αλυσίδα, της οποίας το Ένα είναι όλα φτιαγμένα κατά τον ίδιο τρόπο, καθώς δεν είναι τίποτε άλλο από [πολλά επιμέρους] Ένα.
   [...]
   Οπότε, πώς να θέσουμε πλέον τη λειτουργία του Άλλου; Πώς να θέσουμε μια διαφορά, αφού, μέχρις ενός σημείου, ό,τι απομένει από οποιαδήποτε γλώσσα όταν γράφεται στηρίζεται απλώς σε κόμβους του Ενός; Διότι είναι σαφές ότι ο Άλλος δεν προστίθεται στο Ένα. Ο Άλλος απλώς διαφοροποιείται. Αν υπάρχει κάτι μέσω του οποίου ο Άλλος μετέχει στο Ένα, αυτό δεν συνίσταται στην πρόσθεσή του. Διότι ο Άλλος [...] είναι το «Ένα λιγότερο».
   Και γι’ αυτό είναι που, σε κάθε σχέση του άνδρα με μια γυναίκα -την περί ης ο λόγος-, η γυναίκα πρέπει να εκλαμβάνεται από την οπτική γωνία της «Μίας λιγότερης».'

 
Ζακ Λακάν, Encore / Ακόμη, μτφρ. Βλάσης Σκολίδης, εκδ. Ψυχογιός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου