'«Κρίμα ποὺ δὲν μπορῶ νὰ μὲ φιλήσω, ἐμένα τὸν ἴδιο», φανταζόταν ὁ Φρόυντ ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ λέει τὸ παιδί. Ἔτσι, κάθε νοσταλγία σεξουαλικῆς πλήρωσης ἀφήνει τὸ στόμα ἀνοιχτὸ σὲ μιὰ λέξη ποὺ δὲν λέει νὰ τελειώσει, ἀλλὰ πού, πάνω ἀπὸ ὅλα, δὲν προέρχεται ἀπὸ καμία ἀρχὴ τοῦ σώματος. Τὸ στόμα θὰ ἦταν ἔτσι ὁ πραγματικός χῶρος τοῦ πουθενὰ τοῦ ὀνείρου καὶ τὸ τόσο ἀτελὲς ἀκριβῶς ὄργανο τῆς θέασης τοῦ σεξουαλικοῦ. Οἱ ἐμβρυολόγοι γενετιστὲς γνωρίζουν σήμερα ὅτι τὰ διαφορετικὰ ὄργανα τοῦ σώματος, ποὺ ἀναπαριστῶνται στὸ γονιδίωμα, συνυπάρχουν ἐν δυνάμει καὶ ὅτι ὁ προσδιορισμός τους –ἡ μορφή τους καὶ ἡ τοποθέτησή τους-προκύπτει ἀπὸ περιόδους γενετικῆς ἔκφρασης. Ἔνα ὄργανο θὰ ἦταν λοιπὸν ἡ ὑλικὴ πραγμάτωση μιᾶς χρονικῆς περιόδου; Καί, ἄν τὰ ἴδια γονίδια ἀνάπτυξης ἐκφράζονται τόσο στὴ μορφὴ τοῦ πέους ὅσο καὶ σὲ ἐκείνη τῶν δαχτύλων τοῦ χεριοῦ, πρέπει νὰ εἶναι ἀναμενόμενο τὸ στόμα, ἡ γλώσσα του καὶ τὰ χείλη νὰ ἀνταποκρίνονται σὲ μιὰ χρονικότητα, ἡ ὁποία δὲν προσδίδει καθόλου στὴ θέση τους στὸ κεφάλι ἕνα προτερόχρονο ἀρχῆς τοῦ ἀνθρώπινου σώματος.'

Πιερ Φεντιντά, Από που Αρχίζει το Ανθρώπινο Σώμα;, μτφρ. Γιώργος Σταθόπουλος & Πάνος Αλούπης, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου