'Ο Φρανκ Σνεπ (Frank Snepp) ήταν αναλυτής της CIA και ανακριτής στη Σαιγκόν. Το 1973 τα τελευταία αμερικανικά στρατεύματα είχαν φύγει αλλά η κυβέρνηση του Νότιου Βιετνάμ κρατούσε ακόμη την εξουσία στις πόλεις. Ο Σνεπ πήγε στο μπαρ Mimi’s Flamboyant για μια μπύρα:
Άκουσα για πολλοστή φορά ένα κορίτσι που δούλευε στο μπαρ να μιλάει μονότονα για τον δικό της Αμερικανό φαντάρο που είχε χαθεί από καιρό. Αυτός είχε φύγει. Αυτή είναι μητέρα. Αλλά τώρα σε αντίθεση με το 1969 ή το ’70, αυτή που διηγείται την ιστορία δεν είναι πάνω από δεκατριών-δεκατεσσάρων, και μόλις έχει αρχίσει να ανακαλύπτει αυτό που τόσες άλλες πριν από αυτήν προσπαθούν να ξεχάσουν. «Δεν είμαι ζώο», λέει, «αλλά οι Αμερικανοί μου κάνουν έρωτα σαν να ήμουν». Και χτυπά τη γροθιά της για να διαμαρτυρηθεί. Κατόπιν όμως μπαίνει μέσα ένας από τους αγαπημένους της πελάτες και είναι όλο χαμόγελο και γλύκα. Και φεύγει αμέσως για το μεροκάματο.'

  'Ο πατέρας του Ρον Κόβιτς ήταν ταμίας σε ένα σούπερμάρκετ της αλυσίδας A&P στο Λογκ Άιλαντ στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Δούλευε σκληρά και πολλές ώρες για να φροντίσει την οικογένειά του. Την άνοιξη, προτού ο Κόβιτς αποφοιτήσει από το Λύκειο, ο πατέρας του τον πίεσε να πάρει την πρώτη του δουλειά που ήταν να τακτοποιεί τα ράφια σε ένα σούπερμάρκετ. Αλλά όμως
Δεν ήθελα να γίνω σαν τον πατέρα μου, να γυρνάω σπίτι κάθε βράδυ από το σούπερμαρκετ A&P. Ήταν ένας δυνατός και καλός άνθρωπος, όμως κουραζόταν τόσο πολύ, του ρουφούσε όλη την ενεργητικότητα. Δεν ήθελα να γίνω έτσι. Να δουλεύω στο βρώμικο A&P, έξι μέρες τη βδομάδα, δώδεκα ώρες τη μέρα. Ήθελα να γίνω κάποιος.
   Μόλις αποφοίτησε από το Λύκειο, ο Ρον Κόβιτς, κατατάχτηκε στους Πεζοναύτες και πήγε στο Βιετνάμ. Έγινε λοχίας. Οι Αμερικανοί στρατιώτες υπηρετούσαν ένα χρόνο στο Βιετνάμ, μετρώντας τις μέρες για να απολυθούν, και πολύ λίγοι συνέχιζαν εθελοντικά και δεύτερη χρονιά. Ο Κόβιτς ήταν ένας από αυτούς τους λίγους. Τη δεύτερη φορά τραυματίστηκε και έμεινε παράλυτος από τη μέση και κάτω. Όταν επέστρεψε στην Αμερική έκανε φυσιοθεραπείες και με μεγάλη προσπάθεια έμαθε να ζει πάνω στην αναπηρική καρέκλα. Αργότερα έγραψε ένα βιβλίο για την εμπειρία του αυτή με τίτλο Γεννημένος την 4η Ιουλίου.
   Στο βιβλίο του αφηγείται πώς έμαθε για ένα μέρος για παράλυτους Αμερικανούς βετεράνους του πολέμου στη Γκουανταλαχάρα, στο Μεξικό που λεγόταν το Χωριό του Ήλιου. Πήγε λοιπόν σ’ αυτό το μέρος και ήταν υπέροχα. Όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί ήταν επίσης σε αναπηρική καρέκλα. Εκεί δεν χρειαζόταν να απολογηθεί για το ότι έφερνε κάποιους σε δύσκολη θέση. Μπορούσε να πηγαίνει στις πόρνες που ήταν πολύ ευγενικές μαζί του και δεν έδειχναν να τον λυπούνται. Αισθάνθηκε μεγάλη μοναξιά όταν μια γυναίκα του είπε ότι είχε ένα παιδί και έκανε αυτή τη δουλειά μόνο για τα λεφτά. Αισθανόταν όμως όμορφα να παίζει με το σώμα ενός άλλους ανθρώπου και να έχει μια γυναίκα να τον κρατάει αγκαλιά.'


Τζόναθαν Νιλ [Jonathan Neal], Βιετνάμ: Ο Αμερικανικός Πόλεμος, 1960-1975, μτφρ. Μαριάνθη Γκαβαϊσέ, Νίκος Λούντος, Χαρίτα Μήνη & Μαριάνθη Μυστακίδου, εκδ. Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου