Όταν δεν μπορούμε πια να καυλώσουμε, τα πάντα χάνουν
                                                    [σιγά σιγά τη σημασία τους·
Γίνονται σιγά σιγά προεραιτικά.
Απομένει ένα εξωραϊσμένο κενό, μολυσμένο από πόνους
                                                                              [και πληγές.
Που θλίβουν το σώμα. Ο κόσμος  γίνεται άξαφνα
                                                                     [πιο πραγματικός.
[...]

* * *

Μα φυσικά, τα νέα κορίτσια,
Η διόγκωση και η υπόσχεση,
Η καμπυλότητα των γλουτών τους,
Η ηρεμία  στα μεγάλα μάτια που λάμπουν
Κι η ανίκανη ψωλή μας,
Που ζορίζεται να αναπλαστεί
(Επιθυμία λεπτοδουλεμένης μοίρας)
[...]


Μισέλ Ουελμπέκ, από την ποιητική συλλογή Μορφολογία της Τελευταίας Όχθης, μτφρ. Σπύρος Γιανναράς, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου