'Γιατί νομίζεις ότι ορισμένα πράγματα είναι τόσο πολύ ξεκάθαρα για σένα;

Δε θέλω να μιλήσω άλλο για μένα, ίσως έχω ήδη πει πάρα πολλά. Όλοι γνωρίζουμε πως πληρώνω ακριβά, σε προσωπικό επίπεδο, τις εμπειρίες μου. Όμως υπάρχουν επίσης τα βιβλία μου και οι ταινίες μου. Ίσως τελικά, να είμαι εγώ αυτός που κάνει λάθος, αλλά επιμένω να λέω ότι βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο.
Παζολίνι, εάν βλέπεις έτσι τη ζωή -δεν ξέρω κατά πόσο μου επιτρέπεις να σου θέσω αυτή την ερώτηση-, πώς νομίζεις ότι θα αποφύγεις τον κίνδυνο και το ρίσκο;

Βράδιασε και ο Παζολίνι δεν είχε ανάψει το φως, οπότε ήταν δύσκολο να κρατάω σημειώσεις. Κοιτάξαμε μαζί τις σημειώσεις μου· έπειτα, μου ζήτησε να του αφήσω ερωτήσεις. «Υπάρχουν κάποια σημεία που μου φαίνονται παραπάνω από όσο θα ήθελα απόλυτος. Άσε με να τους ξαναρίξω μια ματιάμ να τα σκεφτώ. Δώσε μου χρόνο για να δω πώς θα το κλείσω, κάτι έχω στο νου μου για να απαντήσω στην τελευταία σου ερώτηση. Μου είναι πιο εύκολο να γράφω παρά να μιλώ. Αύριο το πρωί θα προσθέσω κάποιες σημειώσεις και θα στις επιστρέψω». Την επομένη, ημέρα Κυριακή, το άψυχο σώμα του Πιερ Πάολο Παζολίνι βρισκόταν στο νεκροτομείο του αρχηγείου της αστυνομίας της Ρώμης.'


από το Πιερ Πάολο Παζολίνι: Η Συνέντευξη της Στοκχόλμης - Βρισκόμαστε Όλοι σε Κίνδυνο, μτφρ. Θανάσης Αποστόλου, εκδ. alloglotta

'Don’t Let Daddy Kiss Me' [album: Bastards (1993)] - Motörhead

VI [ΕΠΤΑ ΦΑΛΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ (1915)] - Ράινερ Μαρία Ρίλκε
 
 
Ποιόν πλησιάζουμε; Τὸ θάνατο
ἤ αὐτὸν ποὺ δὲν ὑπάρχει ἀκόμα; Τὶ θὰ ἦταν ὁ πηλὸς
πάνω στὸν πηλό, ἄν ὁ Θεὸς δὲν ἔπλαθε μὲ αἴσθημα τὴ μορφὴ
ποὺ βλασταίνει ἀνάμεσά μας; Προσπάθησε νὰ καταλάβεις:
αὐτὸ ἐδῶ τὸ σῶμα μου ποὺ ἀναστένεται.
Βοήθα το λοιπὸν νὰ μεταβεῖ ἀπαλὰ ἀπ τὸν καυτό του τάφο
στὸν οὐρανὸ ἐκεῖνο ποὺ μέσα μου ἔχω:
ὥστε νὰ γεννηθεῖ μὲ τόλμη ἀπ’ αὐτὸ ἡ ἐπιβίωσή του.
Ἐσὺ τόπε πρωτόγνωρε, τῆς βαθιᾶς ἀνάληψης στοὺς οὐρανούς.
Ἐσὺ ἀέρα σκοτεινὲ ποὺ εἶσαι μὲ γύρη θερινὴ γεμάτος.
Ὅταν τὰ μύρια πνεύματά του μαίνονται ἐντὸς σου,
τὸ πεπρωμένο πτῶμα μου γίνεται πάλι τρυφερό.

* * *

ΜΑΣΚΕΣ ΧΙΟΝΙΟΥ - Ιβάν Γκολ
 
 
Μέσα σὲ μιὰ νύχτα
τὸ χιόνι ἔφτιαξε τὴ νεκρικὴ του μάσκα
 
Κάτασπρο ἦταν τὸ γέλιο τοῦ χιονιοῦ
Ποὺ μεταμορφώνει τὴ σκιά μου
Σὲ νηστείας ροῦχο
 
Μιὰ καταιγίδα ἀπὸ χρυσὰ τρίγωνα
Λευτέρωσε ἄξαφνα ἀπ’ ὅλα τὰ δεσμά της
Τὴ βουερή πολιτεία
 
Στὸ ἑφτάχρωμο φῶς
Οἱ πύργοι τοῦ χρόνου
Πέταξαν τὶς ἄγκυρές τους.
 
* * *

MORGUE - V ΡΕΚΒΙΕΜ - Γκότφριντ Μπεν


Πάνω σὲ κάθε τραπέζι δύο. Ἄνδρες καὶ γυναῖκες
σταυρωτά. Κοντὰ, γυμνά, κι ἐντούτοις χωρὶς πόνους.
Τὸ κεφάλι ἐπάνω. Τὸ στῆθος τσακισμένο. Τὰ κορμιὰ
γεννοῦν τῶρα γιὰ στερνὴ φορά.

Ὁ καθένας τρεῖς γαβάθες γεμάτες: ὰπὸ τὸ μυαλὸ μέχρι τ’ ἀρχίδια.
Ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ἀχούρι τοῦ διαβόλου
τὼρα στῆθος μὲ στῆθος στὸν πάτο ἑνὸς κουβᾶ
ὁ Γολγοθὰς καὶ τὸ Προπατορικό Ἁμάρτημα γελοῦν σαρκάζοντας.
 
Τὰ ὑπόλοιπα σὲ φέρετρα. Ἕνα σωρὸ νεογέννητα:
πόδια άνδρῶν, στήθη παιδιῶν, μαλλιά γυναικῶν.
Εἶδα δύο, ποὺ κάποτε θὰ πορνεύονταν,
κείτονταν ἐδῶ, σὰν ἀπὸ μητρικὴ κοιλιά.
 
 
 
από το  Έξι Ευρωπαίοι Ποιητές: Γκέοργκ Τρακλ, Αρσένι Ταρκόφσκι, Ρ.Μ. Ρίλκε, Τόμας Μπέρνχαρντ, Ιβάν Γκολ, Γκότφριντ Μπεν, μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ. Gutenberg