'Είναι συνεπώς μονάχα στον βαθμό που δεν αναγνωρίζεται τίποτε σαν δεδομένο ή σαν κάποια αναγκαιότητα, και ταυτοχρόνως στον βαθμό που εγκαταλείπει την παραγωγή του ανθρώπου και του κόσμου, που η αριστερά μπορεί να προσλάβει την πρωταρχική της έννοια: η πλευρά αυτού που δεν έχει ούτε βεβαιότητες ούτε θεμέλιο. Η πλευρά του κόσμου που ανακαλύπτεται απλώς στο ίδιο το νόημα, ούτε προς παραγωγή ούτε προς οικειοποίηση, αλλά που «υπερβαίνει αενάως» όλα αυτά που εμείς εκλαμβάνουμε σαν «νόημα».
   Είναι σαφές ότι θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε πως βρισκόμαστε μακριά από το ερώτημα δεξιά/αριστερά και απ’ όλα όσα κινούνται στην ομίχλη της μεταφυσικής. Αλλά εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα: η διαίρεση «δεξιά/αριστερά»  δεν ήταν μονάχα η αφετηρία μιας νέας πολιτικής, μιας νέας κοινωνίας, μιας νέας ηθικής κλπ· εξέφρασε μια πραγματικότητα πολύ πιο βαθιά, όχι μια πρόοδο ή μια καθυστέρηση της ιστορίας αλλά το άνοιγμα μιας άλλης ιστορίας, που δεν προέρχεται από κανένα δεδομένο σπόρο και δεν δίνει αναγκαστικά καρπούς, αλλά παραδίδει τον κόσμο -τη φύση, τις δυνάμεις και τις μορφές- εντελώς στην ευθύνη του ανθρώπου όντας αυτός ακαθόριστος, απροσδιόριστος, ικανός να μεταμορφώνει τα πάντα σε προϊόν και σε πρόσθετη αξία, όπως και να ξεπερνά αενάως τον ίδιο του τον εαυτό, πέρα από οποιοδήποτε προϊόν και από οποιαδήποτε αξία, σε έναν ίλιγγο του νοήματος.'

Ζαν-Λικ Νανσί, Βγαίνοντας από τον Πανικό, επιμ. Παναγιώτης Καλαμαράς, εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου