'Δεν θα είμαι [...] τίποτα περισσότερο από μια παράθεση οργάνων σε αργή αποσύνθεση, κι η ζωή μου θα γίνει ένα αδιάλειπτο βασανιστήριο, ζοφερό, χωρίς χαρά, αναξιοπρεπές. Το πουλί μου ήταν κατά βάθος το μόνο απ τα όργανά μου που δεν εκδηλώθηκε ποτέ στη συνείδησή μου διαμέσου του πόνου, αλλά μέσω της απόλαυσης. Ταπεινό αλλά εύρωστο, με υπηρετούσε πιστά ανέκαθεν - ίσως βέβαια, αντιθέτως, να ήμουν εγώ στην υπηρεσία του, η ιδέα ήταν βάσιμη, η δεσποτεία του όμως, αν είναι έτσι, ήταν πολύ ήπια: δεν μου έδινε ποτέ εντολές, με παρακινούσε ενίοτε, ταπεινά, χωρίς πίκρα και χωρίς θυμό, να αναμειχθώ περισσότερο στην κοινωνική ζωή.'

Μισέλ Ουελμπέκ, Υποταγή, μτφρ. , εκδ. Λίνα Σιπητάνου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου