'Οι φόβοι μου, πράγματι, σχετίζονταν με το παρελθόν μάλλον παρά με το μέλλον. Ούτε καν η φρίκη της θέσης μου σ’ εκείνον το στριμόχωρο διάδρομο με τα νεκρά ερπετά και τις προκατακλυσμιαίες τοιχογραφίες, χιλίομετρα κάτω από τον κόσμο που ήξερα και μπροστά σ’ έναν άλλον κόσμο απόκοσμου φωτός και καταχνιάς, δεν μπορούσε να συγκριθεί με το θανάσιμο τρόμο που ένιωθα μπροστά στην αβυσσαλέα αρχαιότητα της σκηνής και της ψυχής της.
   Μια αρχαιότητα, τόσο ασύλληπτη που οι αριθμοί ωχριούν μπροστά της, φαινόταν να με λοξοκοιτάζει από τις αρχαϊκές πέτρες και τους βραχοσκαμμένους ναούς της ανώνυμης πόλης, ενώ οι πιο τελευταίοι συνταρακτικοί χάρτες στις τοιχογραφίες έδειχναν ωκεανούς και ηπείρους που ο άνθωπος έχει πια ξεχάσει με μόνον εδώ κι εκεί κάποιο αόριστα γνώριμο περίγραμμα. Το τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στους γεωλογικούς αιώνες που μεσολάβησαν από την εποχή που σταμάτησαν οι τοιχογραφίες ως την εποχή που η φυλή που μισούσε το θάνατο υπέκυψε τελικά στη φθορά, κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να το πει. Η ζωή έβριθε κάποτε σε τούτα τα σπήλαια και στο φωτερό βασίλειο πιο πέρα· τώρα ήμουν μόνος με κάποια καλοδιατηρημένα λείψανα, και με συγκλόνιζε η σκέψη των αμέτρητων αιώνων που τ’ απομεινάρια αυτά είχαν διατηρήσει τη σιωπηλή μοναχική ξαγρύπνια τους.'

Χ. Φ. Λάβκραφτ, από το διήγημα 'Η Ανώνυμη Πόλη', Η Ανώνυμη Πόλη και Άλλες Ιστορίες, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου