'Από εκείνους τους υπόγειους χώρους, με οδήγησε στην κορυφή του κτιρίου. Αυτό ήταν ένας μεγάλος πύργος, επιστεγασμένος μ’ ένα θόλο από ένα υλικό σαν γυαλί, απ’ όπου μπορούσα ν’ αγναντέψω προς το τοπίο πέρα και χαμηλά. Είδα τότε ότι το δάσος των φτεροειδών δέντρων που είχα δει ήταν από ξερά πράσινα φύλλα, όχι φρέσκα, και ότι, πέρα από τις άκρες του δάσους, εκτεινόταν μια απέραντη έρημος που κατηφόριζε προς μια σκοτεινή άβυσσο· αυτό, όπως μου εξήγησε, ο οδηγός μου, ήταν ο στεγνός βυθός κάποιου εξαφανισμένου μεγάλου ωκεανού. Το σκοτεινό αστέρι είχε μπει στην απώτερη τροχιά μιας νόβα και τώρα πέθαινε αργά και σίγουρα. Πόσο παράξενο, πράγματι, φάνταζε εκείνο το τοπίο! Τα δέντρα ήταν ατροφικά, σε σύγκριση με τα μεγάλα κτίσματα από μεγαλιθική πέτρα σαν αυτό από το οποίο κατοικούσαμε. Κανένα πουλί δεν πετούσε σ’ εκείνους τους γκρίζους ουρανούς, κανένα σύννεφο δεν υπήρχε εκεί, καμιά καταχνιά δεν πλανιόταν πάνω από την άβυσσο· και το φως του μακρινού ήλιου που φώτιζε το σκοτεινό αστέρι έφτανε διάχυτο από το διάστημα, έτσι που το τοπίο ήταν αιώνια βυθισμένο σε μια γκρίζα εξωπραγματικότητα.'

Χ. Φ. Λάβκραφτ & Όγκαστ Ντέρλεθ, Το Σφαλιστό Δωμάτιο και Άλλες Ιστορίες, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου