'Η συνείδησή μας μας μεταδίδει εκ των έσω όχι μόνο συναισθήματα ευχαρίστησης και δυσαρέσκειας, αλλά και μιας ιδάζουσας έντασης, που με τη σειρά της μπορεί να είναι είτε δυσάρεστη είτε ευχάριστη. Μήπως θα μπορούσε, τώρα, η διαφορά μεταξύ αυτών των συναισθημάτων να μας κάνει να ξεχωρίσουμε τη δεσμευμένη από την αδέσμευτη διαδικασία ενέργειας, ή το συναίσθημα της έντασης συνδέεται με το απόλυτο μέγεθος, πιθανόν με το επίπεδο, της επένδυσης, ενώ το φάσμα της ευχαρίστησης και δυσαρέσκειας δείχννει μήπως μια μεταβολή στο μέγεθος της επένδυσης εντός μιας δεδομένης χρονικής ενότητας; Ένα άλλο εντυπωσιακό γεγονός είναι ότι οι ενορμήσεις της ζωής έχουν μια τόσο μεγάλη επαφή με την εσωτερική μας αντίληψη -έτσι καθώς αναδύονται ως διαταραχές της ηρεμίας και καθώς παράγουν σταθερά εντάσεις που η άρση τους γίνεται αισθητή ως ευχαρίστηση-,  ενώ οι ενορμήσεις του θανάτου φαίνεται να κάνουν τη δουλειά τους υπόγεια.
   Η αρχή της ευχαρίστησης φαίνεται να εξυπηρετεί, όντως, τις ενορμήσεις του θανάτου. Είναι αλήθεια ότι επαγρυπνά για τις έξωθεν διεγέρσεις, που θεωρούνται επικίνδυνες από αμφότερα τα είδη ενορμήσηεων· όμως φυλάγεται, ειδικότερα, από τις έσωθεν αυξήσεις των διεγέρσεων, που κάνουν το έργο της ζωής δυσκολότερο.'

Σίγμουντ Φρόιντ, Πέρα από την Αρχή της Ευχαρίστησης, μτφρ. Βασίλης Πατσογιάνης, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου