'Είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί ότι η αρχή της ευχαρίστησης υπηρετεί το Αυτό σαν μια πυξίδα στη μάχη του εναντίον της λίμπιντο -της δύναμης που εισάγει αναταράξεις στη διαδικασία της ζωής. Αν είναι αλήθεια ότι η αρχή της σταθερότητας, με την έννοια που της αποδίδει ο Φέχνερ, ελέγχει τη ζωή, και συνεπώς χαρακτηρίζεται από μια συνεχή ολίσθηση προς το θάνατο, τότε οι απαιτήσεις του έρωτα, των σεξουαλικών ορμών, με τη μορφή ορμικών αναγκών, συντηρούν το επίπεδο που πέφτει και εισάγουν νέες εντάσεις. Το Αυτό, καθοδηγούμενο από την αρχή της ευχαρίστησης, δηλαδή από την αντίληψη της δυσφορίας, αποφεύγει αυτές τις εντάσεις με δύστροπους τρόπους. Κατ’ αρχάς, συμμορφούμενο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα με τις επιταγές της μη αποσεξουαλικοποιημένης λίμπιντο, δηλαδή αποζητώντας την ικανοποίηση των άμεσεων σεξουαλικών τάσεων. Το πράττει με τρόπο πολύ πιο πλήρη, με το να απαλλάσσεται, σε μία από αυτές τις ικανοποιήσεις όπου συναντιώνται όλες οι επιμέρους απαιτήσεις, από τις σεξουαλικές ουσίες, οι οποίες είναι, για να το πούμε έτσι, κορεσμένοι φορείς της ερωτικής έντασης. Η έκχυση των σεξουαλικών ουσιών κατά τη σεξουαλική πράξη αντιστοιχεί, κατά μία έννοια, με τον χωρισμό σώματος και ιδιοπλάσματος. Εξ αυτού προκύπτει και η ομοιότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται κανείς μετά την πλήρη σεξουαλική ικανοποίηση με τον θάνατο, και το γεγονός ότι σε κατώτερα είδη ζώων η γενετήσια πράξη συμπίπτει με τον θάνατο. Αυτά τα πλάσματα πεθαίνουν κατά την πράξη της αναπαραγωγής· αφού ο έρως εξοντώθηκε μέσω της διαδικασίας της ικανοποίησης, η ορμή του θανάτου έχει ελεύθερο πεδίο για να εκπληρώσει τους σκοπούς της.'
 
Σίγκμουντ Φρόιντ, Το Εγώ και το Αυτό, μτφρ. Δανάη Παναγιωτοπούλου, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου