ΣΟΛΟ ΠΙΑΝΟΥ


Μια κι η ζωή δεν είναι άλλο από μια μακρινή πράξη,
Λίγος αφρός που γυαλίζει μέσα σ’ ένα ποτήρι˙
Μια και τα δέντρα δεν είναι άλλο από έπιπλα που κουνιούνται:
Δεν είναι άλλο από καρέκλες και τραπέζια σε συνεχή κίνηση˙
Μια κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε άλλο από όντα
(Όπως ο ίδιος ο θεός δεν είναι άλλο παρά θεός)
Μια και δε μιλάμε για να μας ακούσουν
Παρά για να μιλήσουν κι οι άλλοι
Κι ο ήχος έρχεται πριν από τις φωνές που τον παράγουν
Μια κι ούτε καν έχουμε την παρηγοριά ενός χάους
Στον κήπο που χασμουριέται και πλημμυρίζει αγέρα,
Ένα αίνιγμα που πρέπει να ξεδιαλύνουμε πριν πεθάνουμε
Για να μπορέσουμε να αναστηθούμε ήσυχα μετά
Όταν έχουμε χορτάσει τη γυναίκα˙
Μια που υπάρχει και στην κόλαση ουρανός,
Επιτρέψτε μου να κάνω κι εγώ μερικά πράγματα:

Θέλω να κάμω φασαρία με τα πόδια μου
Θέλω η ψυχή μου να βρει το σώμα της.

* * *

ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ


Μυαλά που λειτουργούν μονάχα
μ’ αυτό που λεν’ οι αισθήσεις
έφτιαξαν έναν ουρανό ζωομορφικό
χωρίς δομή δική του
απλή απεικόνιση του ζωικού βασιλείου
που βρίθουν χερουβείμ και άγγελοι
σαν να ‘ταν κατοικίδια πουλιά
-απαράδεκτο από κάθε άποψη!-
εγώ υποπτεύομαι πως ο ουρανός πιο πολύ μοιάζει
με μια μελέτη συμβολικής λογικής
παρά με ζωολογικό κήπο.



Νικανόρ Πάρα, Ποιήματα και Αντιποιήματα, μτφρ. Ρήγας Καππάτος, εκδ. Εκάτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου