'Δυο σουσουράδες, στριφογυρνώντας και τιτιβίζοντας, ρίχτηκαν στα πόδια των αλόγων και ξαναπέταξαν αμέσως, για να σμίξουν πάλι λίγο μακρύτερα.
   - Βλέπετε τα πουλιά των αγρών, είπε η νεαρή κόρη. Μπορούν να είναι πιο φτωχά απ’ όσο είναι; Κι όμως, παρ’ όλ’ αυτά, σχηματίζουν ζευγάρια που διαρκούν όλο το χρόνο και συχνά ακόμη περισσότερο.
   - Βέβαια, απάντησε ο Οτμάρ, αλλά η ένωσή τους οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις ανάγκες της αναπαραγωγής. Η φωλιά, τα αβγά, η επώαση, η διατροφή των νεογνών, όλα αυτά απαιτούν την παρουσία και του αρεσνικού και του θηλυκού. Αλλά το fin amor τοποθετείται απείρως πιο υψηλά από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής. Δεν υπάρχει καθαρός έρως παρά μονάχα αποσαρκωμένος, πνευματοποιημένος, άγονος όπως ο γαλάζιος ουρανός ή το άσπιλο χιόνι που καλύπτει το χειμώνα την κορυφή του Μπεν Νέβις.
   - Θέλετε να πείτε ότι τα σώματα δεν παίρνουν καθόλου μέρος στο fin amor σας; είπε ανήσυχα η Κολομπέλ. Πρέπει κανείς να είναι καθαρό πνεύμα για να υψωθεί, όπως το απαιτείτε, πάνω απ’ την κοινή ανθρώπινη μοίρα;
   - Όχι, βέβαια, αλλά το σώμα δε φίνεται αξιαγάπητο παρά χάρη στην ψυχή που το κατοικεί, όπως η φλόγα που δημιουργεί το φανάρι. Αν σβησει η φλόγα, το φανάρι δεν είναι πλέον παρά ένα μικρό, γκρίζο και σκυθρωπό κλουβάκι.
   - Το φως, όμως, αυτό της ψυχής πώς περνάει μέσ’ απ’ τη σάρκα και τα ρούχα που τη σκεπάζουν;
   - Υπάρχουν τα χέρια, υπάρχει το πρόσωπο, υπάρχουν κυρίως, τα μάτια που αποτελούν τα ανοιχτά παράθυρα της ψυχής προς τον αγαπημένο, και τα οποία τον φωτίζουν και τον ζεσταίνουν. Έχετε ποτέ διαισθανθεί το παγωμένο σκοτάδι που ασχημίζει το πρόσωπο των τυφλών;'

Μισέλ Τουρνιέ, Ερωτικό Απόδειπνο, μτφρ. Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, εκδ. Εξάντας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου