'Σε λίγο καιρό όλα καταστρέφονται, δεν ωφελεί καμία αφοσίωση και κανένας όρκος. Θα ’θελα να γινόταν σύντομα αυτό. Έχω γεράσει. Οι βεβαιότητες που είχα χάθηκαν η μία μετά την άλλη σαν δόντια που πέφτουν. Κάποτε ήμουν χαρούμενος, ο ήλιος έλαμπε πράσινος στα δέντρα, πετούσα στον αέρα τ’ όνομά μου σαν σκούφο, που ανήκε σε μένα αποκλειστικά, και ξαφνικά πέφτει μια πέτρα και με σκοτώνει. Πάντοτε είχα άδικο, όμως αλλιώτικο απ’ αυτό που πίστευαν. Ήθελα να έχω δίκιο και να χαίρομαι τη ζωή. Αλλά οι εχθροί μου ήταν αυτοί που είχαν δίκιο, ακόμη κι όταν δεν είχαν δικαίωμα να έχουν, γιατί στο κάτω κάτω δεν μπορεί κανείς να δώσει μόνος του δίκιο στον εαυτό του. Τώρα δεν τους χρειάζομαι άλλο τους εχθρούς, η αλήθεια μου αρκεί. Τρομάζω κάθε φορά που αρχίζω να ελπίζω. Η ελπίδα δεν μου ταιριάζει εμένα. Τρομάζω όταν γελώ και δεν μπορώ να κλάψω. Το πένθος μου με εξυψώνει πάνω απ’ όλους σας και από εκεί θα πέσω και θα τσακιστώ. Τα μάτια μου μεγάλωσαν απ' τον πόνο, τώρα τα ξέρω όλα κι εύχομαι να ήμουν νεκρός. Όμως κι ο θάνατος με τρομάζει. Δεν υπάρχει έλεος...'

Μαξ Φρις, Ανδόρρα, μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ. Μελάνι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου