'παλαίφατος δ᾿ ἐν βροτοῖς γέρων λόγος
τέτυκται, μέγαν τελε-
σθέντα φωτὸς ὄλβον
τεκνοῦσθαι μηδ᾿ ἄπαιδα θνᾴσκειν,
ἐκ δ᾿ ἀγαθᾶς τύχας γένει
βλαστάνειν ἀκόρεστον οἰζύν.
δίχα δ᾿ ἄλλων μονόφρων εἰ-
μι· τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον
μετὰ μὲν πλείονα τίκτει,
σφετέρᾳ δ᾿ εἰκότα γέννᾳ.
οἴκων γὰρ εὐθυδίκων
καλλίπαις πότμος αἰεί.

φιλεῖ δὲ τίκτειν Ὕβρις
μὲν παλαιὰ νεά-
ζουσαν ἐν κακοῖς βροτῶν
Ὕβριν τότ᾿ ἢ τόθ᾿, ὅτε τὸ κύριον μόλῃ
φάος τόκου, δαίμονά τ᾿ ἔταν,
ἄμαχον ἀπόλεμον ἀνίερον,
Θράσος μελαίνα μελάθροισιν Ἄτα,
εἰδομένα τοκεῦσιν.

Δίκα δὲ λάμπει μὲν ἐν
δυσκάπνοις δώμασιν,
τὸν τ᾿ ἐναίσιμον τίει βίον.
τὰ χρυσόπαστα δ᾿ ἔδεθλα σὺν πίνῳ χερῶν
παλιντρόποις ὄμμασι λιποῦσ᾿,
ὄσια προσέβατο δύναμιν οὐ
σέβουσα πλούτου παράσημον αἴνῳ·
πᾶν δ᾿ ἐπὶ τέρμα νωμᾷ.'

*

'Ένας αρχαίος υπάρχει λόγος
που απ᾿ τον παλιό καιρό τον λέει ο κόσμος,
πως όταν η ευτυχία φουντώσει
τρανή του ανθρώπου, τότε
γεννοβολά και δεν πεθαίνει στείρα
κι απ᾿ την καλή τη μοίρα στη γενιά
βλασταίνει αχόρταγο κακό. Μα εγώ
ξέχωρη απ᾿ τους άλλους έχω γνώμη,
πως η ασέβεια γεννά πολλά παιδιά
μ᾿ αυτήν παρόμοια. Όμως στα δίκαια σπίτια
τέκνα καλά χαρίζει πάντα η τύχη.

Έτσι η συνήθεια το ᾿χει στων θνητών
τα πάθη να γεννά η παλιά ανομία
καινούριαν Ύβρη, αργά ή νωρίς,
όταν θα᾿ ρθεί η μοιρόγραφτη ώρα
κι αντάμα ο δαίμονας ο αδάμαστος,
ακίνητος, ανίερος, το θράσος,
η μαύρη στα παλάτια Τύφλωση,
που μοιάζει με τα γονικά της.

Μα η Δίκη μες στα καπνισμένα
φτωχόσπιτα λαμπάζει και την τίμια
ζωή ανταμείβει. Φεύγει απ᾿ τα παλάτια
που τη γέμισαν με χρυσάφι άνομα χέρια
και τη ματιά αποστρέφοντας πηγαίνει
στ᾿ αγνά καλύβια, μη λογιάζοντας του πλούτου
τη φουσκωμένη από τη φήμη ψεύτρα
δύναμη, κι όλα τα οδηγάει σ᾿ ένα τέρμα.'


Αισχύλος, Αγαμέμνων, μτφρ. Τάσος Ρούσσος, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου