'Τα μολυβένια ιουδαιο-χριστιανικά άμφια κατέρρευσαν με τον Μάη του ’68 - και καλώς. Ωστόσο, μετά από αυτή την αρνητικότητα, δεν ακολούθησε κάποια πραγματική ελευθεριακή θετικότητα! Μετά την απόρριψη του χριστιανικού ευνουχισμού, απέμεινε μια ελεύθερη και δωρεάν χρήση της σεξουαλικότητας που κατέληξε σε μια μηδενιστική χρήση της σάρκας - τα πάντα και οτιδήποτε. Ένας απίστευτος αριθμός διανοούμενων υπέγραψε, για παράδειγμα, μια έκκληση για τη νομιμοποίηση της παιδεραστίας, θεωρώντας ότι το τέλος μιας ενοχοποιημένης σεξουαλικότητας νομιμοποιούσε μια σεξουαλικότητα χωρίς ηθική, όπως εκείνη που ο ενήλικας επιβάλλει στο παιδί που δεν έχει τη δυνατότητα να συναινέσει.
   Σε αυτό το παιγίδι, ο Σάντ αποτέλεσε, ήδη πριν τον Μάη του ’68, την γκραμσιανή ευκαιρία για την ιδεολογική υπονόμευση που εγκαινίασε ο Απολλιναίρ· μετά τον Μάη, αποτέλεσε την αιτία και ταυτόχτονα την εγγύηση ενός αδιανόητου μηδενισμού· μάλιστα, για τους πιο διεσδυτικούς, όπως ο Φουκώ το 1975, ο μαρκήσιος έπαψε να αποτελεί σημείο αναφοράς. Έτσι, πάνω σε αυτό το πεδίο της μάχης, που εξακολουθούσε να καπνίζει, έμενε η καταπληκτική προοπτική μιας νέας κατασκευής. Για να ξεμπερδέψουμε πραγματικά με τον ιουδαιο-χριστιανισμό, ακόμα και με τη γνωστική, σαδική μορφή του, δεν μπορούμε παρά να επιμένουμε πλέον σε έναν ερωτισμό του σκότους, θανατηφόρο, θανατοφιλικό, αλλά σε έναν ερωτισμό στο φως του ήλιου. Η θεραπεία από την ιουδαιο-χριστιανική ασθένεια δεν θα ανερευθεί στον εμβολιασμό με το σαδικό κακό, που προκαλεί μια ακόμα μεγαλύτερη βλάβη, αλλά στην οικοδόμηση ενός έρωτα ελευθεριακού και ανάλαφρου, αληθινά μεταχριστιανικού.'

Μισέλ Ονφρέ, De Sade: Το Πάθος του Κακού και η Ιδεολογία του Εικοστού Αιώνα, μτφρ.. Χριστίνα Σταματοπούλου & Κώστας Καραμπελιάς, εκδ. Εναλλακτικές Εκδόσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου