Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΠΡΙΣΜΑΤΟΣ


Εκεί όπου μυρίζεσαι τα σκατά,
μυρίζεσαι το ον.
Ο άνθρωπος μπορούσε θαυμάσια να μην ενσαρκωθεί,
να μην ανοίξει την κωλοτρυπίδα,
αλλά διάλεξε να ενσαρκωθεί
όπως θα διάλεγε να ζήσει
αντί να δεχτεί να ζήσει πεθαμένος.

Και για να μην κοπρίζει,
θα έπρεπε να δεχτεί
να μην είναι,
αλλά δεν μπόρεσε ν’ αποφασίσει να χάσει
             το είναι,
να πεθάνει δηλαδή ζωντανός.

Υπάρχει στο είναι
κάτι το ξέχωρα προκλητικό για τον άνθρωπο
και αυτό το κάτι είναι ακριβώς.

* * *

ΤΑ ΣΚΑΤΑ


Για να υπάρξεις είναι αρκετό να αφεθείς να είσαι,
αλλά για να ζήσεις,
πρέπει να είσαι κάποιος,
και για να είσαι κάποιος,
πρέπει να έχεις ένα ΚΟΚΑΛΟ,
να μη φοβάσαι να δείξεις το κόκκαλο,
και να διακινδυνεύσεις να χάσεις τη σάρκα.

Ο άνθρωπος από πάντα αγαπούσε περισσότερο τη σάρκα
από τη γη των οστών.
Και τότε δεν υπήρχε παρά γη και ξυλεία από κόκαλα,
και αναγκάστηκε να κερδίσει τη σάρκα του,
δεν υπήρχε παρά σίδερο και φωτιά
κι από σκατά ούτε ίχνος,
και ο άνθρωπος φοβήθηκε μήπως χάσει τα σκατά
ή μάλλον επιθύμησε τα σκατά
και γι’ αυτά θυσίασε το αίμα.

[…]

Και από πού προέρχεται αυτή η ταπεινή αισχρότητα;
Από τ’ ότι ο κόσμος δε μορφοποιήθηκε ακόμα ή
από το ότι ο κόσμος δεν έχει παρά μια μίζερη
ιδέα για το σύμπαν
και θέλει να την κρατήσει αιώνια,

προέρχεται από τ’ ότι ο άνθρωπος
μιαν ωραία μέρα
όρισε
                                       την ιδέα του κόσμου.
Δύο δρόμοι του προσφέρονταν:
κείνος του άπειρου εκτός,
κείνος του έσχατου εντός.

Και διάλεξε το έσχατο εντός,
όπου δεν έχει παρά να συντρίβει
το ποντίκι,
τη γλώσσα,
τον πρωκτό,
ή τη βάλανο.
Και ο θεός, ο θεός ο ίδιος κατάστρεψε την κίνηση.

Ο θεός, λοιπόν, είναι ένα είναι;

Αν είναι, είναι σκατά.
Αν δεν είναι ένα είναι,
δεν είναι.
Δεν είναι λοιπόν,
αλλά δεν είναι με τον ίδιο τρόπο που το κενό προχωρά
μ’ όλες του τις μορφές
από τις οποίες η πιο τέλεια απεικόνισή του
είναι η παρέλαση μιας αμέτρητης στρατιάς από μουνόψειρες.

Είστε τρελός κύριε Αρτό, και η Θεία Λειτουργία;

Εγώ αρνούμαι τη βάφτιση και τη λειτουργία.
Δεν υπάρχει ανθρώπινη πράξη
που, στο εσωτερικό ερωτικό επίπεδο,
να είναι πιο βλαβερή από την κάθοδο
του αυτονομαζόμενου Ιησού Χριστού
στις άγιες τράπεζες.

Είναι δύσκολο να με πιστέψουν
και βλέπω ήδη το κοινό να σηκώνει τους ώμους του
αλλά ο λεγάμενος Χριστός είναι κείνος
που μπροστά στο θέαμα της μουνόψειρας του θεού
δέχτηκε να ζήσει χωρίς σώμα,
ενώ μια στρατιά από ανθρώπους,
αποκαθηλωμένοι από ένα σταυρό
όπου ο θεός από καιρό πίστευε πως τους είχε καρφωμένους,
επαναστάτησε,
και πάνοπλη από σίδερο,
από φωτιά και από κόκαλα,
προχωράει βρίζοντας τον Αόρατο
για να ξεμπερδέψει μια για πάντα με την
ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.



Αντονέν Αρτό, Για να Τελειώνουμε με την Υπόθεση του Θεού, μτφρ. Λυδία Κουβάτσου, εκδ. Αιγόκερως

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου