'Όταν σκέφτομαι τα πρώτα χρόνια της εφηβείας μου έχω συνεχώς την ίδια αίσθηση: κρατώ στην αγκαλιά μου ένα πλάσμα και το σφίγγω στο στήθος μου. Είναι πολύ μικρό, περίπου στο μέγεθος γάτας. Δεν είναι μωρό, αλλά ούτε και ζώο. Όχι ακριβώς. Είναι εν μέρει άνθρωπος και εν μέρει κάτι άλλο. Θυμάμαι ένα περιστατικό στο σπίτι της οδού Πράις. Πρέπει να είμαι δώδεκα δεκατριών χρονών. Αναρωτιέμαι τι να είναι αυτό… σκίουρος ίσως;… όχι ακριβώς. Δεν μπορώ να το δω καθαρά. Δεν ξέρω τι χρειάζεται. Ξέρω όμως ότι με εμπιστεύεται απόλυτα.
   Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα ότι μου έχει ανατεθεί ο ρόλος του Φύλακα, να δημιουργήσω και να αναθρέψω ένα πλάσμα, που είναι εν μέρει γάτα, εν μέρει άνθρωπος, και εν μέρει κάτι που κανένας δεν έχει φανταστεί ακόμη, κάτι που θα μπορούσε να προέρχεται από μια ένωση που δεν έχει συμβεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια.'

  'Πέμπτη 9 Αυγούστου 1984. Η σχέση μου με τις γάτες μου με γλίτωσε από μια θανάσιμη άγνοια που σε διαποτίζει. Όταν ένας γάτος του αχυρώνα βρει έναν άνθρωπο-προστάτη, που θα τον προαγάγει σε γάτο του σπιτιού, έχει την τάση να το παρακάνει με το μοναδικό τρόπο που γνωρίζει: γουργουρίζει και κουλουριάζεται κοντά του και τρίβει τη μουσούδα του και κυλιέται ανάσκελα για να τραβήξει την προσοχή πάνω του. Σήμερα το βρίσκω αυτό εξαιρετικά συγκινητικό και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να το θεωρούσα κάποτε ενοχλητικό. Όλες οι σχέσεις στηρίζονται στην ανταλλαγή, και κάθε υπηρεσία έχει το τίμημά της. Όταν μια γάτα είναι σίγουρη για τη θέση της, όπως τώρα ο Ράσκι, γίνεται λιγότερο εκδηλωτική, κι έτσι πρέπει άλλωστε.'

  'Έχω πει ότι οι γάτες παίζουν το ρόλο αγαθών Δαιμονίων, ψυχικών συντρόφων. «Είναι οπωσδήποτε καλή συντροφιά». Τα αγαθά Δαιμόνια ενός γέρου συγγραφέα είναι οι αναμνήσεις του, σκηνές και μορφές από το παρελθόν του, πραγματικές ή φανταστικές. Ένας ψυχαναλυτής θα έλεγε ότι προβάλλω απλώς αυτές τις φαντασίες στις γάτες μου. Ναι, πολύ απλά και κυριολεκτικά, οι γάτες είναι σαν ευαίσθητες οθόνες για πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές, όταν υποδύονται τους κατάλληλους ρόλους. Οι ρόλοι μπορούν να αλλάξουν, και η ίδια γάτα μπορεί να υποδυθεί διαφορετικούς ρόλους: της μητέρας μου, της γυναίκας μου, της Τζόαν˙ της Τζέιν Μπόουλς˙ του γιου μου του Μπίλλυ˙ του πατέρα μου˙ του Κίκι και των άλλων αμίγκο˙ του Ντέντον Γουέλτς, που με επηρέασε όσο κανένας άλλος συγγραφέας, αν και δε συναντηθήκαμε ποτέ. Οι γάτες μπορεί να είναι ο τελευταίος μου ζωντανός κρίκος με ένα είδος που τείνει να εκλείψει…'

  'Η κραυγή που άκουσα μέσω του Ράσκι δεν ήταν μόνο το δικό του σήμα κινδύνου. Ήταν η θλιμμένη, παραπονεμένη φωνή των χαμένων πνευμάτων, ο πόνος που σου γεννά η γνώση ότι είσαι ο τελευταίος του είδους σου., δεν μπορεί να υπάρξει κανένας μάρτυρας σε αυτό τον πόνο. Δεν απομένει κανένας μάρτυρας. Πρέπει να έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Και συμβαίνει και τώρα. Είδη απειλούμενα από εξαφάνιση. Όχι μόνα αυτά που υπάρχουν τώρα ή που υπήρξαν κάποτε και πέθαναν, αλλά όλα τα πλάσματα που μπορεί να υπήρξαν.
   Μια ελπίδα, μια ευκαιρία. Η ευκαιρία χάθηκε. Η ελπίδα πεθαίνει. Μια κραυγή που ακολουθεί τον μοναδικό άνθρωπο που θα μπορούσε να την ακούσει, που όμως βρίσκεται ήδη πολύ μακριά για να την ακούσει, μια σπαρακτική θλίψη που σου προκαλεί πόνο. Είναι ένας πόνος χωρίς μάρτυρες. «Είσαι ο τελευταίος. Ο τελευταίος άνθρωπος που κλαίει». Η κραυγή είναι πολύ παλιά. Ελάχιστοι μπορούν να την ακούσουν. Και αυτό είναι πολύ οδυνηρό. Για μια μαγευτική στιγμή η ευκαιρία βρισκόταν εκεί, η ευκαιρία χάθηκε. Λάθος δρόμος. Λάθος χρόνος. Πολύ νωρίς. Πολύ αργά. Να επικαλείσαι την υπέρτατη μαγεία σημαίνει να διακινδυνεύεις το φρικτό τίμημα της αποτυχίας. Να ξέρεις ότι η ευκαιρία χάθηκε επειδή εσύ απέτυχες. Αυτός ο πόνος μπορεί να σε σκοτώσει.’


Ουίλιαμ Μπάροουζ, Η Γάτα Μέσα Μας, μτφρ. Αργυρώ Πιπίνη & Νίκη Προδρομίδου, εκδ. Απόπειρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου