'Τό αἴσθημα τοῦ παίζειν εἶναι ριψοκίνδυνο. Μπορεῖ νά δώσει ἐπίσης τό αἴσθημα τοῦ κυρίαρχου τοῦ παιγνιδιοῦ μ᾽ ὅλες τις άπρόβλεπτες συνέπειες πού πηγάζουν ἀπό μιά τέτοια ὕβρη. Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, τό παιγνίδι νά παιχθεῖ, χωρίς ὄχι μόνο νά παιχθεῖς — πράγμα πού εἶναι μέσα στούς κανόνες τοῦ παιγνιδιοῦ — ἀλλά χωρίς νά καταβροχθισθεῖς ἀπό τήν παντοδυναμία τοῦ παιγνιδιοῦ ἤ τῆς σαγήνης του, μιά παντοδυναμία πού μπορεῖ, νομίζω, νά τήν δεῖ κανείς μονάχα σάν μιά ἰλιγγιώδη μηχανή ἤ ἔστω ἕνα φρενιτιῶδες «μηχανεύεσθαι»; Εἶναι τό μηχανεύεσθαι στό «παιγνίδι» τοῦ παιγνιδιοῦ πού στήν ἀντώτερή του μορφή θά τό ἔβλεπε κανείς στόν Ὀδυσσέα, αὐτόν τόν πολυμήχανο μάστορα τῆς περιπλάνησης καί τῆς πλάνης; Ἡ ὁμηρική Ὀδύσσεια πού ἐκάλυψε 3.000 χρόνια τῆς ἀνθρώπινης περιπέτειας ἔχει στήν οὐσία της μιά μητρική προσταγή ἤ ἕλξη, μιάν «έπιστροφή» πού ὁ Ὀδυσσέας συνειδητοποιεῖ στά σύνορα τῆς παντοδυναμίας, (ὅταν ἔχει τήν δυνατότητα δηλαδή νά γίνει ἀθάνατος): νά έπιστρέψει δηλαδή στήν μήτρα, νά δεχθεῖ τό «μέγιστον μάθημα» τῶν θνητῶν. Μέσα στά πλαίσια τοῦ μεγάλου τούτου Νόστου ἀναδιπλώθηκε μέχρι σήμερα ἡ οἱδιπόδειά μας ὑπόσταση πού στό βάθος στηρίζεται στήν τέλεια ἀπωθημένη τούτη μητρική προσταγή, γιά νά ὑποδυθεῖ τήν μορφή τοῦ κατηγορηματικοῦ πατέρα, μιά κατάσταση πού ἡ ἀνθρωπότητα ἐβίωσε στήν πιό ὑψηλή της μορφή, ἀπό τήν σοφόκλεια τραγωδία μέχρι τις συνειδητοποιήσεις τῆς νιτσεϊκῆς σκέψης καί τίς σύγχρονες ψυχαναλυτικές μας ἐμπειρίες.'

Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Η Ποιητική Σκέψη και Γλώσσα του Κώστα Αξελού, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου