Δ Ε Ν  Ε Ι Ν Α Ι  Α Υ Τ Ο Σ
                                            Φ Ο Β Ο Σ  Ν Ο Ε Ρ Ο Σ
    μὲ τὸ νυστέρι του σωστὸ
    τὰ πάντα ξέρει μαεστρικὰ νὰ πετσοκόβει.
    Πίσω του μένουν πρόσωπα μισά,
    βάθρα γονατισμένα, ἀνάπηρα
    ἀγάλματα βουβά,
    ἡ ἴδια ἡ Ἱστορία κουτσή —
    λὲς καὶ τὴν τίναξε πρὶν λίγο νάρκη.

    Ἐμπρός του
    οἱ λέξεις γίνονται ξανὰ ὀχετός,
    ζέχνει ὅπως βόθρος ρυπαρὸς τὸ γενηθήτω,
    γίνεται βάκιλλος ὁ πρῶτος σου ἑαυτός,
    ἰός, βακτήριο μοχθηρὸ
    ποὺ ὅ,τι ἀγγίζει
                             τὸ λερώνει.

    Δὲν εἶναι αὐτὸς φόβος μονός·
    τὸν νιώθω πλῆθος μέσα μου,
    μέσα μου ἄνθρωποι στοιβάζονται διαρκῶς
—τρέχουν σκοντάφτουν σωριάζονται
    ματώνουν σηκώνονται τρέχουν—
    πάλι καὶ πάλι
    μ᾽ ἄρρωστη ἐμμονὴ
    πρόθυμοι ὅλα νὰ τὰ ὑποστοῦν
    φτάνει νὰ πείσουν
               νὰ πειστοῦν
    πὼς εἶναι ἀκόμη.

    Τοὺς νιώθω
—τρέχουν σκοντάφτουν σωριάζονται—
    τοὺς ἀκούω καλά
—ματώνουν σηκώνονται τρέχουν—
    στὰ ἔγκατα νὰ μονολογοῦν,
    νὰ ἀναπέμπουν τὶς ἀδέξιες προσευχές τους,
    νὰ ἐκμπέμπουν στὸ στερέωμα ἀρές,
    ξόρκια, ψαλμούς,
    χειρονομίες φορτικὲς πρὸς τὸ κενό,
    ζῶα σ᾽ άπόπνοια ποὺ ἀλυχτοῦν
    καὶ ποὺ βαδίζουν.

    Μαζὶ μ᾽ αὐτούς,
    ἕνα μ᾽ αὐτούς
                         κύριε
    μὲς στὸν φόβο —
    στὸν φόβο ποὺ κι ἐμεῖς τὸν κατοικοῦμε
    Νύχτα καὶ μέρα στὴν κοιλιά του ναυαγοὶ
    κυλιόμαστε, ξερνοῦμε,
    τρῶμε καὶ σαλιαρίζουμε,
    καυλώνουμε, γαμοῦμε, 
    κι ὕστερα πάλι
                    πάλι ἀπ᾽ τὴν ἀρχή,
    ἴδιοι ἰαχὴ
    ποὺ σφύζει στὴ διαπασῶν
    καὶ σοῦ τρυπάει τ᾽ αὐτιὰ
                                         γιὰ μιὰ στιγμὴ
    δίνη ποὺ ἀνότητα ἐπαίρεται
    κι ὕστερα πέφτει στὸ ἄπειρο
    και φθίνει.


Κώστας Κουτσουρέλης, Γράμμα στον Οδυσσέα Ελύτη, εκδ. Περισπωμένη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου