'Είναι χειμώνας κι ο ήλιος φοράει μασέλες. Στέκομαι απ’ έξω και τρέμει η ψυχή μου. Το ξεπάτωμα της τρυφερότητας. Η Φάτα Μοργκάνα των δεδομένων του εφήμερου, όπως αυτό καμιά φορά αφομοιώνεται απ’ τα νευρώδη βήματα κι από ένα πολύ λοξό βλέμμα. Κατηφορίζω προς τους Κήπους και τα εναπομείναντα. Δεν μιλώ για θλίψη. Μιλώ για ανθρωπιά. Το είδος που κατατάσσεται στους δισυπόστατους καταλόγους της εύνοιας. Φάτσες, βιβλία, αναχωρούν διηνεκώς παίρνοντας μαζί τους και τα βιβλιοπωλεία στα οποία φιλοξενούνταν, και τις μέρες που αψήφησαν. Αγαλλιάζω, κάνω καινούργιο συκώτι.
   Το περιβάλλον είναι πια πολύ στενό. Ποια η κλίση της χρονικής ασηψίας, η καλή μοίρα ή η ευτυχία; Η γλώσσα είναι θεματοφύλακας της πιο δραματικής απερισκεψίας. Το άπαντο. Κι όμως ξεροβήχω μια υπόνοια γράφοντας αυτή την αράδα. Μην το ψάχνεις. Diem ex die το παράδοξο γαληνεύει δίχως ισχυρισμό.'

Γιάννης Λειβαδάς, Μπλεζ Σαντράρ: Ένα Βιογραφικό Σκαρίφημα, εκδ. Κουκούτσι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου