'Ὁ ἔρωτας γεννιέται μαζὶ μὲ τὴν ἀντίληψη τῆς καμπύλης μιᾶς πλάτης, τοῦ μήκους ἑνὸς φρυδιοῦ, μὲ τὸ σκάσιμο ἑνὸς χαμόγελου. «Συμβαίνει!» Ἡ παρουσία ἑνὸς ἄλλου πλάσματος κινητοποιεῖ τὴν προσοχή, τὶς αἰσθήσεις. Τὸ συναίσθημα αὐτὸ αὐξάνει, γίνεται ἐπιθυμία ἐπαναβίωσης τῆς ἐμπειρίας. Γίνεται περιπλάνηση. Ταξίδι. Ἡ φαντασία ἀναλαμβάνει αὐτὴ τὴν πραγματικότητα κι ἀρχίζει νὰ χτίζει φαντασιώσεις, ὄνειρα, σχέδια... Δημιουργεῖ τὴ δική της ἀνάγκη, ἡ ὁποία σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις περικλείει ὁλόκληρη τὴ ζωή. Γίνεται ἡ φωνὴ ἐκείνη μέσα στὴ νύχτα ποὺ σοῦ λέει «σ᾽ αγαπώ», ἀποσταθεροποιώντας συθέμελα τὴν ὔπαρξή σου. Τέλος, ἐκτείνεται μέχρι τὶς σφαῖρες ἐκεῖνες ὅπου ἀρχίζεις νὰ διερωτᾶσαι γιὰ ὁλὀκληρο τὸ Σύμπαν· ἐξημερώνει τὴ σκέψη καὶ τελικὰ γίνεται ἐθισμός. Τότε, στὶς τραγικότερες περιπτώσεις, βυθίζεται στὴν ἄβυσσο, ἐκεῖ ὅπου ἀντηχοῦν κραυγὲς ὀδύνης, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐραστὲς χάνουν κάθε αἴσθηση τοῦ χώρου καὶ τῆς πραγματικότητας. Σὲ τέτοιες στιγμὲς ἕνας ποιητὴς θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὁ ἔρωτας ἀλλάζει τὴ ροὴ τοῆ χρόνου. 
   Αὐτὴ ἡ κατάσταση τοῦ ἐρωτευμένου εἶναι μιὰ ἄβολη κατάσταση: εἶναι ἀσταθής, ἀνοιχτὴ σὲ ὅλους τοὺς ἀνέμους, σχεδὸν παράλογη. Εὔκολα προκαλεῖ μιὰ αἴσθηση τρόμου, γίνεται ἐμμονή. Αὐτὸ συμβαίνει ὅταν αὐξάνουν οἱ χτύποι τῆς καρδιᾶς, καὶ κάποιος σβήνει τὰ φῶτα, ξαπλώνει πλάι σὲ ἕνα ἄλλο σῶμα καὶ βυθίζεται σὲ ἕνα εἶδος ἀπελπισμένης εὐδαιμονίας.'

Ετέλ Αντνάν, Το Τίμημα που δεν Είμαστε Διατεθειμένοι να Καταβάλουμε για τον Έρωτα, μτφρ. Σπύρος Γιανναράς, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου