'Η διαφάνεια δεν είναι το μέσο του ωραίου. Για τον Benjamin, θεμελιώδες συστατικό της ομορφιάς είναι μια αρραγής σύζευξη κάλυψης και καλυπτόμενου: «...γιατί το ωραίο δεν είναι ούτε κάλυμμα ούτε το καλυπτόμενο αντικείμενο, αλλά το αντικείμενο μέσα στο κάλλυμμά του. Αν το αποκαλύψεις, θα φανεί απείρως ασήμαντο. [...] Πράγματι, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να χαρακτηριστεί ένα αντικείμενο που στερείται το κάλυμμά του. Επειδή μόνο το ωραίο, και τίποτ’ άλλο εκτός αυτού, δεν μπορεί να είναι ουσιαστικά καλύπτον και καλυπτόμενο, το θεϊκό θεμέλιο του είναι της ομορφιάς βρίσκεται στο μυστήριο». Η ομορφιά δεν μπορεί ν’ αποκαλύπτεται υπό την έννοια ότι είναι αναγκαστικά συνδεδεμένη με το κάλλυμα και την κάλυψη. Το καλυμμένο παραμένει ίσο με τον εαυτό του μόνο όσο είναι καλυμμένο. Έτσι, δεν υπάρχει γυμνή ομορφιά: «Απ’ την ακάλυπτη γυμνότητα έχει εξαχνιστεί το κατ’ ουσίαν ωραίο, και στο γυμνό ανθρώπινο σώμα έχει αποτυπωθεί ένα είναι υπεράνω κάθε ομορφιάς, το υψηλό, κι ένα έργο υπεράνω όλων των εικόνων: το έργο του Δημιουργού». Μόνο μια μορφή ή ένα δημιούργημα μπορούν να είναι ωραία. Αντίθετα, υψηλές είναι η άμορφη και ανεικόνιστη γυμνότητα, που δεν εμπεριέχει πλέον το μυστήριο ως συστατικό της ομορφιάς. Το υψηλό υπερβαίνει το ωραίο. Όμως η ιδιότυπη γυννότητα του πλάσματος είναι κάθε άλλο παρά πορνογραφική· είναι υψηλή και μαρτυρεί το έργο του Δημιουργού. Και για τον Kant ένα αντικείμενο είναι υψηλό όταν υπερβαίνει κάθε αναπαράσταση, κάθε εικόνα. Το υψηλό υπερβαίνει την παράσταση.'

Μπιούνγκ-Τσουλ Χαν, Η Κοινωνία της Διαφάνειας, μτφρ. Ανδρέας Κράουζε, εκδ. Opera

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου