'Η αξία μιας έννοιας έγκειται στη ζωή που τις επιφυλάσσουμε. Δεν χρησιμεύει τόσο στο να καθοδηγεί την αναπαράσταση και τη δράση, όσο στο να ενεργεί με καταλυτικό τρόπο στις σφαίρες αναφοράς (univers de reference) που πλαισιώνουν το πραγματικό πεδίο. Δεν ήταν πρόθεσή μου σήμερα να εκθέσω τις προσωπικές μου θεωρήσεις μεταμοντελοποίησης που επιχειρούν να συγκροτήσουν ένα διαδικασιακό ασυνείδητο, στραμμένο μάλλον προς το μέλλον παρά κολλημένο σε καθηλώσεις του παρελθόντος, χάρη στους εξής τέσσερις συναρτητές: τους Κυματισμούς (Flux), τα μηχανογενή Φύλα (Phylums machiniques), τα υπαρξιακά Εδάφη (Territories existentiels) και τις Σφαίρες αναφοράς. Δεν αποσκοπούν καθόλου σε μια πιο επιστημονική περιγραφή της ψυχής. Έχουν επινοηθεί ούτως ώστε τα μορφώματα της υποκειμενικότητας να είναι ουσιαστικά ανοιχτά σε μια ηθικοαισθητική πραγματιστική διάσταση. Και σε αυτούς τους συναρτητές αντιστοιχούν τέσσερις «επιταγές»: 

– η μη αναστρεψιμότητα της τετελεσμένης συνάντησης, που δίνει η αυθεντικότητα, χροιά «πρωτόγνωρου» στο αναλυτικό διάβημα· 

– η ενικοποίηση, που συνεπάγεται διαρκή διαθεσιμότητα στην εισβολή κάθε νοηματικής ρήξης η οποία, ακριβώς, θα είναι ένα πραγματικό γεγονός διότι ανοίγει σε σφαίρες αναφοράς ενός νέου αστερισμού·

– η ετερογένεση, που οδηγεί στην αναζήτηση της ιδιαιτερότητας του οντολογικού πεδίου όπου αναδύονται οι διαφορές επιμέρους συνιστώσες υποκειμενικότητας·

– η αναγκαιοποίηση, που προϋποθέτει την υποχρέωση ενός παθήματος (affect), ενός παραστού (percept) ή μιας έννοιας (concept) να ενσαρκωθούν σε ένα υπαρξιακό Έδαφος που σηματοδοτείται από την περατότητα και την αδυναμία να «μεταφράζεται», να ερμηνεύεται με τον όποιο ερμητικό κώδικα.

Και βλέπουμε ότι οι σχιζοαναλυτικές αυτές επιταγές θα μπορούσαν εξίσου να εφαρμοστούν στο πεδίο της εκπαίδευσης, της οικολογίας, της τέχνης κτλ. Διότι η ηθικοπολιτική ρίζα της ανάλυσης, έτσι όπως την εννοούμε εδώ (το επαναλαμβάνω), ως παραγωγή υποκειμενικότητας, βρίσκεται σε συμμετρία κλίμακος -δανείζομαι τον όρο από τη μαθηματική θεωρία των θραυσματικών συνόλων- με όλα τα άλλα πεδία παραγωγής υποκειμενικότητας, σε όποιο επίπεδο και να τα προσεγγίσουμε.
   Η ενασχόληση με τη θεωρητική μοντελοποίηση λειτουργεί υπαρξιακά. Από αυτή την άποψη δεν μπορεί να είναι μόνο προνόμιο των θεωρητικών. Το δικαίωμα στη θεωρία και στη μεταμοντελοποίηση θα χαραχτεί μια μέρα στη μετώπη κάθε οργανισμού που έχει σχέση με την υποκειμενικότητα.'

Φελίξ Γκουαταρί, Από τη Λέρο στη Λα Μπορντ: Παρουσίαση από τη Μαρί Ντεπυσσέ, μτφρ. Ελισάβετ Κούκη, εκδ. Κουκίδα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου