'Κάποτε, αν τον ρωτούσε κανείς, αν όλο αυτό το πράγμα έχει αξία, όλο αυτό το ατέλειωτο τρεχαλητό, το αλισβερίσι και η θλιβερή ξεφτίλα, θα του απαντούσε πως το μόνο που αξίζει, υπάρχει, αλλά ακόμη δεν το έχει βρει. Είναι σίγουρα εκεί και περιμένει, εκλιπαρώντας αβοήθητο καθώς περνάμε από δίπλα του καθημερινά. Πολλές φορές τα βράδια, πάνω σε κάτι ανάλαφρες σκέψεις ή σε κάτι ξέφρενα μεθύσια και φιλιά, έτυχε να το ακούσει, μα ο βιαστικός συρμός έσβηνε διαρκώς τη φωνή του. Σήμερα, αν τον ρωτούσε, θα έλεγε πως βρίσκεται ακόμη κάπου εκεί, στην ίδια φάση, στο ψάξιμο. Μόνο που τώρα τα πράγματα ήταν λιγάκι αλλιώς. Έλλειπαν κάποιες απίστευτες φιγούρες του παρελθόντος, που έβγαιναν θαρρείς από παλιές ταινίες και ξεπερνούσαν κάθε φαντασία με το στιλ και το ύφος τους. Έλλειπαν οι παλιοί κανόνες και οι κώδικες. Πλέον ήταν σαν να περπατάς μόνος, σε ένα γνώριμο μα ξένο περιβάλλον και δεν γνωρίζεις από που  και από ποιον θα σου έρθει η επόμενη κλοτσιά. Λίγοι είχαν απομείνει, αλλά και αυτούς δεν ήταν να τους δίνεις και ιδιαίτερη σημασία.'

Βασίλης Αναστασίου, Au Revoir, εκδ. Τόπος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου