'Ας θέσουμε ότι ο έρωτας είναι η έλευση του Δύο ως τέτοιου, η σκηνή του «Δύο». Και το παιδί; Το παιδί έρχεραι να αλλοιώσει ή να διαρρήξει αυτή τη «σκηνή του Δύο»; Δεν αντιπροσωπεύει άραγε το «Εν» που συναθροίζει το «Δύο» των ερωτευμένων, αλλά επίσης ένα Τρία, το οποίο μπορεί να προεκτείνει την ύπαρξή τους, καθώς επίσης και να τους χωρίσει;

Είναι ένα θεμελιώδες και ενδιαφέρον ερώτημα. Ένας φίλος, ο Ζερόμ Μπενναρός, ο οποίος είναι ένας Εβραίος με βαθιά γνώση των Γραφών, δέχεται τη θέση μου πάνω στον έρωτα μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Μου λέει πάντα: ο έρωτας, ναι, είναι η δοκιμασία του Δύο, είναι η δήλωσή του, η αιωνιότητά του, αλλά υπάρχει μια στιγμή όπου πρέπει να αποδείξει έμπρακτα την αξία του μέσα στην τάξη του Ενός. Δηλαδή πρέπει να επιστρέψει στο Εν. Και η μορφή, ταυτόχρονα συμβολική και πραγματική, αυτού του Ενός είναι το παιδί. Ο αληθινός προορισμός του έρωτα συνίσταται εντέλει στην ύπαρξη του παιδιού ως απόδειξης του Ενός. Αντιπαρέθεσα στην αντίρρησή του πολλές διαπιστώσεις εμπειρικού χαρακτήρα, ιδιαίτερα πως θα έπρεπε σ’ αυτή την περίπτωση να αρνηθούμε τον ερωτικό χαρακτήρα στα ζευγάρια που είναι στείρα, ομοφυλόφιλα, κτλ. Και, σε ένα ακόμη βαθύτερο επίπεδο, του είπα: το παιδί αποτελεί πράγμαται μέρος του πεδίου του έρωτα στον βαθμό που σινιστά αυτό που αποκαλώ, στην ιδιόλεκτό μου, ένα σημείο (point). Ένα σημείο είναι μια ιδιαίτερη στιγμή εντός της οποίας ένα συμβάν συμπυκνώνεται, όπου πρέπει κατά κάποιο τρόπο να ξαναπαιχτεί ως εάν να επέστρεφε υπό μια μετατοπισμένη, τροποποιημένη μορφή, αλλά υποχρεώνοντάς σας να «προβείτε σε μια νέα δήλωση». Συνοπτικά, έχετε ένα σημείο όταν οι συνέπειες μιας υπό κατασκευή αλήθειας, είτε είναι πολιτική, είτε ερωτική, καλλιτεχνική ή επιστημονική, σας υποχρεώνουν ξαφνικά να ξανακάνετε μια ριζική επιλογή, όπως στην αρχή αρχή, όταν αποδεχτήκατε και δηλώσατε το συμβάν. Πρέπει εκ νέου να πείτε «αποδέχομαι αυτό το τυχαίο, το επιθυμώ, το αναλαμβάνω». Στην περίπτωση του έρωτα, πρέπει, και συχνά κατεπειγόντως, να επαναλάβουμε τη δήλωσή μας. Θα μπορούσαμε να πούμε: πρέπει να (ξανα)κατασκευάσουμε το σημείο. Και θεωρώ ότι το παιδί, η επιθυμία του παιδιού, η γέννηση, είναι ακριβώς αυτό. Αποτελεί μέρος της ερωτικής διαδικασίας, είναι προφανές, υπό τη μορφή ενός σημείου για τον έρωτα. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει για κάθε ζευγάρι μια δοκιμασία γύρω από τη γέννηση, ταυτόχρονα ένα θαύμα της τάξεως του Ενός, θα χρειαστεί να επανακτυλιχθεί το Δύο. Το Δύο δεν θα μπορεί πλέον να συνεχίσει να βιώνεται μέσα στον κόσμο όπως το έκανε πριν βρεθεί αντιμέτωπο μ’ αυτό το σημείο. Δεν αρνούμαι διόλου ότι ο έρωτας αποτελεί μέρος μιας ακολουθίας, με άλλα λόγια ότι δεν πορεύεται ανεμπόδιστα. Υπάρχουν σημεία, δοκιμασίες, πειρασμοί, νέες εμφανίσεις, και κάθε φορά πρέπει να ξαναπαίξουμε τη «σκηνή του Δύο», να βρούμε τους όρους μιας νέας δήλωσης. Εισαγωγικά δεδηλωμένος, ο έρωτας πρέπει να «ξανα-δηλωθεί». Και γι’ αυτό τον λόγο ο έρωτας αποτελεί αιτία βίαιων υπαρξιακών κρίσεων. Όπως κάθε διαδικασία αλήθειας. Από αυτή την άποψη άλλωστε η εγγύτητα ανάμεσα στην πολιτική και στον έρωτα είναι εκπληκτική.'

Αλέν Μπαντιού & Νικολά Τρουόνγκ, Εγκώμιο για τον Έρωτα, μτφρ. Φώτης Σιατίτσας & Δημήτρις Βεργέτης, εκδ. Πατάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου