'Για να κρίνει, να εξετάσει κανείς το έργο ενός συγγραφέα, καθώς και τον ίδιο τον συγγραφέα, οφείλει να έχει κάνει ανάγνωση κι όχι περιήγηση των έργων του. Οφείλει να έχει αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται και να μην εκφράζει άποψη μέσω κάποιας σχεδόν νατουραλιστικής, φαντασιακής διασύνδεσης του κρίνοντος με την επιφάνεια και τον πυθμένα του έργου, μα και με τον ίδιο το συγγραφέα. Οφείλει να έχει κάνει ορισμένες επισκέψεις στα λιγοστά αισθητικά και τεχνικά διαπιστευτήρια τα οποία έχουν επίσης καταγραφεί, εδώ και δεκαετίες, από μετρημένους κριτικούς ακμής, ομότεχνους και αναγνώστες — οι οποίοι έχουν προσφέρει όχι τόσο ευχάριστες για ορισμένους, μα εξαίρετες, απροσάρτητες τεκμηριώσεις σχετικά με τη γραφή του.
   Το δικαίωμα να λέει κανείς ό,τι του κατέβει σχετικά με κάτι — ιδιοτυπία με ισχυρή τα τελευταία χρόνια παρουσία — είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά αυτό το δικαίωμα, εκκινεί από μια βαθιά υποχρέωση, η οποία είναι τουλάχιστον δεδομένη· είναι εκείνη που προδιαγράφει το εσωτερικό του δικαιώματος, το οποίο δεν έχει απολύτως καμία αξία, κανένα νόημα, δίχως την προϋπόθεση  της δικής της ύπαρξης. Συνεπώς μόνο κατά έναν τρόπο υφίσταται η πομφολυγώδης ρητορεία της κριτικής αρθογραφίας, των πενών της και των εντύπων που τη φιλοξενούν: ως ευπώλητη, καθησυχαστική μπακατέλα. Ένεκα που δεν έχει προϋπάρξει σε αυτήν, εκείνη η υποχρέωση.'

Γιάννης Λειβαδάς, Τζακ Κέρουακ: Μια Μονογραφία, εκδ. Απόπειρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου