'Όλα αυτά τα μάτια ήταν δικά μου. Εγώ ήμουν αυτός που είχε κάνει δυνατή την ύπαρξή τους, εγώ είχα παίξει τον πιο ενεργητικό ρόλο· εγώ είχα δώσει την πρώτη ύλη, την εικόνα. Με τα μάτια ήρθαν και όλα τα υπόλοιπα· ό,τι οι άλλοι κατάφεραν να γίνουν έχοντας αποκτήσει μάτια, σε κάθε μορφή και λειτουργία τους, και ό,τι κατόρθωσαν να φτιάξουν στη ζωή τους, στην κάθε μορφή και λειτουργία του, ήταν αποτέλεσμα της δικής μου δουλειάς. Όλα αυτά οφείλονταν απόλυτα στη δική μου παρουσία, στις σχέσεις μου με τους άλλους και τις άλλες, στην προσπάθειά μου να δημιουργήσω το όστρακο, και πάει λέγοντας. Ναι, εγώ είχα προβλέψει τα πάντα.
   Και στο βάθος του κάθε ματιού κατοικούσα εγώ, δηλαδή κατοικούσε ένα άλλο εγώ μου, μια από τις εικόνες μου, και συναντιόταν με την εικόνα εκείνης, την πιο πιστή εικόνα εκείνης, στον υπέρκοσμο που ανοίγεται μπροστά μας σαν διασχίζουμε την ημίρευστη σφαίρα των ίριδων, τα σκοτάδια της κόρης των ματιών, το μέγαρο με τους καθρέπτες των αμφιβληστροειδών, στο αληθινά δικό μας στοιχείο που εκτείνεται χωρίς σύνορα και όρια.'

Ίταλο Καλβίνο, Τα κοσμοκωμικά, μτφρ. Ανταίος Χρυσοστομίδης, εκδ. Αστάρτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου