GAVIN DILLARD – ΑΤΙΤΛΟΦΟΡΗΤΟ


ούτε καν ίχνος συγκίνησης
καθώς με σαρώνεις και με σέρνεις κάτω
ούτε γκριμάτσα ή γέλιο
καθώς ανασηκώνεται η ράχη μου

είμαι ένα πρόβατο
εδώ και τρέχω να σου ξεφύγω
(όμως θα περιμένω μέχρι να μ’ ελευθερώσεις)
το σκίρτημά μου μοιάζει τότε με γαζέλας
το γέλιο μου αληθινό σαν γλάρου
(απόμακρα όπως κι εκείνοι)

είσαι μια άγρια θύελλα
που αναπνέεις βίαια στο στομάχι μου

είμαι ένα ρυάκι εκείνου του χειμάρρου
και θα ξεράσω τη σκόνη σου πίσω στην αγκαλιά σου
λάσπη θα γεμίσουνε τα χέρια σου
(τα πόδια σου θα γίνουν πέτρα)

το τρέξιμό μου μοιάζει τίγρης, όμως
η λευτεριά μου με γεράκι
(φιλώντας σε απαλά γερμένος
απογειώσου μες στη νύχτα)

* * *

ALLEN GINSBERG – ΜΠΛΟΥΖ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΤΡΟΥΣΤ


Εσύ μωρό μου, μπορείς να με διδάξεις,
μπορείς ν’ αγγίξεις την ψυχή μου
Το στόμα μου είναι δικό σου,
το θεϊκό μου αίμα είναι δικό σου
Δώσ’ μου, μωρό μου, την καρδιά σου
γάμα την κωλοτρυπίδα μου

Μπορείς να φιλήσεις τα χείλη μου στο Κάνσας
Κοιλιά γυμνή απάνω στη δική μου
Μπορείς να πιπιλίσεις τη γλώσσα μου
ή να μου τον πάρεις ωραία στο στόμα
Πόσο μ’ αρέσει να χώνω τη γλώσσα μου
μες στα γλυκά σου πισινά

Υπάρχουν τρομαγμένοι κουφοί λευκοί
στο Κάνσας Σίτυ
όμως ετούτο το Γουόλτερς Κρεσέντο Λάουντζ εδώ
είναι το μέρος που γουστάρω
Έχω ένα κρεβάτι στην Οδό Τρουστ,
πέρα στην Αιωνιότητα

Δεν μπορώ να βρω λέξεις για να περιγράψω,
σαν ψεύτικα τα αισθήματά μου
Συνήθιζα να κάθομαι στο κρεβάτι δίπλα σου
μ’ αρέσει να κλέβω το πουλί σου
Η κοιλιά σου τώρα βρίσκεται σε μια υδρία με στάχτες
πώς θες να αισθάνομαι;

Κάνσας Σίτυ, εσύ με τα μπλουζ
λίγο μετά τα μεσάνυχτα μπαρ του Γουόλτερ
Χρόνια αργότερα καθισμένος κοντά στο τζουκμπόξ
πόσο τρομαγμένοι είναι οι άνθρωποι
Κι αχ πόσο τούτοι οι μαύροι μουσικοί με κάνουν
να νιώθω σαν σταρ της ροκ!

Πίσω λοιπόν στο Κάνσας Σίτυ
μ’ αυτό που ήμουνα κάποτε παλιά
Μονάχος με τη μοναξιά μου
να τη η ιστορία εσύ κι εγώ
Συνάντησα κάποτε τον Λέστερ Γιανγκ
και γονάτισα μπροστά του

Τα σώματα σαπίζουν και χάνονται τα πρόσωπα
τα χείλη ασπρίζουν
Είχα κι εγώ τα όνειρά μου ο έρωτάς μου πέθανε
Ω θεέ μου όλα πάνε καλά
Και να ‘μια πάλι στο Κάνσας Σίτυ
θαρρώ πως θα περάσει άδεια η βραδιά μου.

* * *

HAROLD NORSE – ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΙΣΤΟΥΣΑ ΕΡΩΤΑ


ένιωθα σαν να ‘μπηξαν ένα στεφάνι
με αγκάθια στο κεφάλι μου, αλλά το ‘ριξα στο αστείο
πήρα το σιδηρόδρομο κι όρμησα
στα σχολικά αποχωρητήρια ν’ αυνανιστώ
κι έγραψα κρυφά
για την κόλαση της εφηβείας μου
επειδή ήμουνα «διαφορετικός»
πρώτος και τελευταίος του είδους μου
πνίγοντας έντονες αισθήσεις
σε πισίνες και σε δωμάτια των χαμάμ
παθιασμένος για χείλη και γεννητικά όργανα
τρελός για πισινούς
που ο Ουίτμαν κι ο Λόρκα
κι ο Κάτουλλος κι ο Μάρλοου
κι ο Μικελάντζελο
κι ο Σωκράτης θαύμαζαν

κι έγραψα: Φίλοι,
αν επιθυμείτε να επιβιώσετε
δε θα σας συνιστούσα
Έρωτα

* * *

ERSKINE LANE – ΣΥΝΤΟΜΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Η ζωή μου κρεμάστηκε απάνω στην υπόσχεσή του
αβέβαιη όπως οι δροσοσταλίδες
που γίνονται ένα μ’ αυτά τα κόκκινα φύλλα
απ’ το σφεντάμι.
Πάλι γελάστηκαν οι ελπίδες μου,
κι έτσι πάλι το φθινόπωρο τούτης της χρονιάς
με βρήκε με όνειρα σπασμένα.

* * *

IAN YOUNG – ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ


Οι άγγελοι
δεν έχουνε καρδιά

τα σώματά τους
σαν καρφίτσες αντηχούν
η ανάσα τους
λοξεύει σαν καθάριο φως

λέξεις
που κόβουν τον αέρα σαν πάγος

Οι άγγελοι
κρατούν στα χέρια τους το χρόνο
τα σώματά τους
διαπερνούνε πέφτοντας το χρόνο

τα μάτια τους
λάμπουν σαν δίσκοι της βροχής

άγγιξέ τους
λάμπουν σαν δίσκοι της βροχής

άγγιξέ τους
και χάνεται
το χέρι σου

Οι άγγελοι
σαν τη βροχή ανασαίνουν
σαν κωδωνοκρουσίες
ανασαίνουν σαν το χρόνο

Οι άγγελοι δεν έχουνε καρδιά



 από το Αμερικάνικη Ομοφυλόφιλη Ποίηση, μτφρ. Ανδρέας Αγγελάκης, εκδ. Οδυσσέας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου